Blijf toch thuis!!!!

Home sweet home!

2007-11-11T16:23:00.000Z

Alweer 168 dagen terug in ons eigen kikkerlandje en de geweldige reis nog vers in gedachten!

Toch nog even leuk om met de allerlaatste foto's, die door Suus & Viv gemaakt zijn op schiphol, onze reis 'af te sluiten'.

Het warme welkom zullen we nooit meer vergeten!

Een laatste Bounty hap

2007-05-17T00:37:00.000Z

Laatste ronde
De laatste twee weken hebben we met onze bikini aan en een snorkel op in de zee gelegen en ons suf gesnorkeld! Prachtig koraal, schitterende vissen en als top attractie hebben we samen met vijf reuze schildpadden gezwommen! Wow, wow en nog eens WOW!

Lieve mensen, even geen verhalen meer (die volgen bij thuiskomst) maar verwen jezelf nog even met de laatste foto's!

Mountainbike trip op Bali, (Ubud) langs de rijstvelden

Even ontbijten met een leuk uitzicht...

Ubud, koffie plantage: branden van koffiebonen

Lovina 'Suma Homestay' aan het zwembad

Oost West ROTTERDAM is the Best!

Ongelooflijk! Zeven maanden geleden stonden we nog op Schiphol...
We kunnen enkel en alleen zeggen dat het een hele 'Rijke Reis' was. Zoveel mogen zien, voelen, ruiken, proeven en beleven... Je komt eigenlijk ogen en oren te kort!
Enorm G E N O T E N in de breedste zin van het woord!

In de afgelopen zeven maanden hebben we:
- 597 reisuren gemaakt (oftewel bijna 25 dagen non-stop gereisd)
- 83 verschillende slaapplekken en matrassen uitgeprobeerd
- 9 verschillende landen bekeken
- 13 grensovergangen overgestoken
- ieder 2 nieuwe paspoorten op zak
- 209 dagen op elkaars lip gezeten, dwz. 5016 uur of 300960 minuten!
- kilo's verloren: Anne 6kg. Maris op gewicht gebleven!

Alle lieve mensen om ons heen, Echt, zoooooo enorm bedankt voor jullie warme medeleven, lieve comments, persoonlijke emails, de leuke berichten (echo's, foto's van opgroeiende kinderen, nieuwe woningen etc.) en voor het delen van de minder leuke berichten. Ook alle "knuffels", die we ondanks dat het een verbinding is die uit een dun draadje bestaat, absoluut gevoeld hebben!

Nog even een speciaal dankie dankie voor diegene die ons hebben geholpen omtrent het huis, de financieen, de post, plaatsten van foto's op de weblog, meenemen van spullen terug naar huis, opwaarderen van beltegoed (heeft niet lang geduurd, haha!), verzorgen van onze enige plant etc. Dankzij jullie hebben we een zorgeloze zeven maanden beleefd! Dankie dankie!

Totslot. Maris en ik beseffen heel goed dat het alleen fijn is om zo'n reis te maken, wanneer je beseft wat voor warms en waardevols je thuis achterlaat. Jullie zijn echt TOP!

Tropical Islands: Gili Air & Gili Meno

We vliegen vandaag, 26 mei, op Maris haar dertigste verjaardag(!), terug naar Nederland. We kijken er naar uit jullie allemaal weer te zien! Dank jullie wel voor het "meereizen", hoop dat jullie met ons mee hebben genoten...!

Heel veel liefs, Maris en Anne

Javaanse Jongens

2007-05-15T09:31:00.000Z

Vrouwenfeest
En zo kwamen we aan in Abu Pension, een prachtige overnachtingsplek, wat werd gerund door moeder en dochter. Een vrolijke bende aldaar! Al snel vulde de woonkamer, zich bevindend buiten in de tuin onder een afdak, met een menig aantal vrouwen. Ze kwamen stuk voor stuk gesluierd en in lange gewaden binnen. Eénmaal binnen, kwamen onder de hoofddoeken knappe koppies vandaan en ook de lange gewaden werden verruild door hippe kledij. Wat een metamorfose!

Maris en ik stonden ons te verbazen over hetgeen we zagen. Al snel raakte we in een leuk gesprek verwikkeld, zo erg verwikkeld, dat mijn hoofd als eerste in een hoofddoek werd gewikkeld. En, alsof dat nog niet genoeg was, ging er een lang zwart gewaad over mijn kleding heen, wat reikte tot aan de grond. Totslot mocht ik in de spiegel mezelf bewonderen hoe "mooi" ik was geworden. Nou, ik kan je vertellen dat ik er 'verdrietig' van werd, zo "mooi"...

Bij Maris was het een ander verhaal. Die had er zo'n zichtbaar plezier in, wat de dames hyperactief maakten, door haar extra mooi te versieren! De hoofddoek ging op, lekker strak achter in de nek vastgezet met een blingbling speld. Nog een extra bloemenstrik om de hoofddoek waar druk met twee vrouwen aan geknutseld werd. Totslot ook een lang gewaad aan en klaar was de verkleedpartij. Foto!

Even wat achtergrond informatie...
Deze dames waren allemaal zussen van elkaar en als zij naar buiten gaan, gaat de hoofddoek op en de lange jurk aan. De vrouwen voelen zich 'kaal' zonder deze kledij. Tevens hebben ze het gevoel 'veilig te zijn voor de man'. De man heeft op deze manier niks om naar te kijken en door verleid te worden. Tsja, daar kun je nog een interessante discussie op los laten...

Hello Mis(s)ter!
Vanaf het moment dat we voet hebben gezet op Indonesische bodem, worden we beide aangesproken met: 'Hello Mister!'
Maris kreeg opnieuw de neiging haar haar te laten groeien aangezien de strakzittende shirtjes geen indruk maakten. En ik? Ik heb inmiddels lang haar(!) maar ook dat mocht niet baten. Ondanks dat zagen we de lol er wel van in!

Totdat we een wandeling door de kampung (woonwijk) gingen maken met een gids. Zij vertelde ons dat de mensen, jong en oud, alle toeristen begroeten met: 'Hello Mister!' Ook zij vond dit humor en had er geen verklaing voor!
Vanaf die dag zeggen we tegen alles en iedereen 'Hello Mis(s)ter!' waar de bevolking smakelijk om terug lacht!

Water happen
Aangekomen bij de kust, konden we het niet laten een surfles te boeken. Dat boeken was snel geregeld. Laten we ook even naar de zee lopen om te kijken hoe de golven zijn waar we morgen op mogen balanceren, dachten we...

Jemig, nou, of die surfles door zou gaan, wisten we nog niet... Hoog man, die golven en krachtig...! 'T zou eerder ons einde betekenen dan ons begin!
Beetje suffig, maar we hadden er beide die nacht over gedroomd! We zagen het niet echt zitten! De hamvraag luidde: ,Wat gaan we doen?'

OK. Even "open kaart" spelen met de Surfmaster. We hoefden ons geen zorgen te maken. We gingen een stukje verderop oefenen waar de golven minder heftig waren. Pffff, wat een opluchting! De golven waren inderdaad rustiger. Maar naarmate de tijd verstreek en zonder dat we er erg in hadden, waren we een behoorlijk stuk van het strand af en bevonden we ons midden in de zee.

Ik kan je één ding vertellen: die golven van dichtbij... zijn levensgroot, zeker als je op het moment dat de golf wil 'omslaan', jezelf boven water bevindt, en de volledige klap over je heen krijgt! Ben er wel achter dat je niet alleen een wiplash kan krijgen van een autobotsing...!

Even voor alle duidelijkheid:
De foto's die je ziet zijn gemaakt toen de training was afgelopen en we alleen met het surfboard op stap gingen. Dit zijn dus niet de 'de-mens-opvretende-golven...!'

Rijbewijs?
In Indonesië blijkt het een sport te zijn, onder busschauffeurs, om alles en iedereen en ten kosten van alles en iedereen, in te halen. Ze drukken tegenliggers van de weg af, gaan inhalen als er vrachtwagens aankomen, toeteren als idioten en denken dat de bus gevuld is met balen rijst in plaats van met mensenlevens.
Als ze dan alles en iedereen ten kosten van alles en iedereen hebben ingehaald, trappen ze net voor de ingehaalde bus op de rem, om even een passagier uit te laten stappen. Heerlijk onbegrijpelijk logica!

Dan bestaat er ook nog een andere rijstijl...
Samen met een gids hebben we een zonsopgang trip geboekt naar het wonderschone Dieng Plateau (zie foto's). In een privé minibus ging de tocht naar 2100 meter boven zeeniveau. De chauffeur ontbrak helaas, waardoor de gids zelf zijn vaardigheden in praktijk ging toetsen. Dat hebben we geweten!

A: ,Hey Maris, zou die man zijn rijbewijs hebben? Zou hij weten waar de gaspedaal zit? Hij rijdt 20 km per uur op een vlak stuk weg!'
M: ,Ik geloof dat hij de gaspedaal inmiddels heeft gevonden, maar schakelen naar een volgende versnelling blijkt een nieuw probleem'
A: ,Jezus Maris, kijk nou! Hij schakelt, maar niet naar zijn derde versnelling maar terug naar zijn één! Hoor die motor toeren maken!'
M: ,Jemig! Doet tie nu? Inhalen in een bocht? In z'n eerste versnelling? Ohhh, gas geven!'
A: 'T moet niet gekker worden! Zit jij ook zo lekker relaxed?'
M: ,Ja, nu wel. We staan stil. Op een helling! Waarom?'
A: ,Staan stil? We gaan achteruit, whaaaaah! Laat 'm op die rem trappen en wel NU!'
M: ,Slecht voor je hart, dit...'
A: ,Ik heb mijn weesgegroetje al gedaan'
M: ,Parkeren op een heuvel, hmmm... Hij denkt dat de auto stilstaat maar we gaan langzaam achteruit. (Maris tegen de driver): ,Maybe it's an idea to use the handbrake and put the gear in the first position, that's more safe...!'
A: ,Hè, wat fijn hè dat we bij deze man een RETOURTJE hebben geboekt!'
M: ,Ik denk NIET dat hij zijn rijbewijs heeft...!'

Dat doen we zelf wel even!
Voor het eerst in ons leven gingen we een vulkaan beklimmen, opzoek naar de 'bubbeling mudpools'. Er leidde een pad naar boven, was ons verteld.
Bij de vorige dagtrip hadden we ons laten overhalen om een gids mee opstap te nemen. Die gids vertelde ons toen we bij een meer waren aangekomen, dat dit een meer was! Ja, hè hè...! Dus, dat pad naar de kraters zouden we zelf wel uitzoeken. Géén gids dus.

Eénmaal onderweg, hield het pad op... Oh! Je zag een soort maanlandschap, overal keien, grote keien, kleine keien, diepe afgrond, minder diepe afgrond en... geen duidelijk pad.

Dan maar opzoek naar de stoom van de kraters en bergopwaarts blijven lopen. De afgrond bleek een handige richtlijn. Tevens kwam de zwavelgeur ons tegemoed. Absoluut geen aangename geur, het maakte het ademen moeilijker, maar we waren wel aanbeland waar we wilden zijn! Zonder gids!
Prachtig uitzicht! Prachtige kraters waar met veel kracht stoom werd uitgeblazen. Heel indrukwekkend en wij stonden op die actieve vulkaan... Gaaf!

Tot er op een gegeven moment een enorme mist kwam opzetten. De kraters waren niet meer te onderscheiden in de mistwolk en ons pad werd nog waziger dan het al was. We kregen het een beetje benauwd...
,Gewoon maar naar beneden lopen', was het motto. Niet veel later stonden we veilig naast het minibusje wat ons naar de vulkaan had gebracht. De gids wist ons nog wel mede te delen dat hij ons bijna was komen zoeken, 'het werd zo mistig en bleven zo lang weg...!'

Jakarta

Bogor

Bandung

Borobudur

Bromo Vulcano

Borneo

2007-04-25T05:11:00.000Z

Slokje olie?
Laten we eens gek doen... laten we naar Brunei gaan! Een heel klein landje, maar zeer rijk. Het is een land wat enkel bestuurd wordt door de Sultan. Deze man heeft alle macht in handen. Er bestaat ook geen politiek systeem. De sultan heeft het voor het zeggen.

We hebben er twee dagen rond gekeken en vooral, voor een lief vriendje van ons, foto's gemaakt van het Panaga Shell kamp, waar hij dertig jaar geleden heeft gewoond. Hij heeft er een deel van zijn jeugd doorgebracht en we hebben inderdaad zijn vroegere woonhuis en school gevonden! Erg leuk voor ons om te zien waar hij destijds heeft buitengespeeld, als voor hem om te zien hoe erg het veranderd is!

In de hoofdstad hebben we de watervillages bezocht. Een gigantisch dorp wat is gebouwd op het water en waar 17.000 mensen wonen. Alles is met elkaar verbonden middels 'plankwalks'. En ze hebben er alles: een brandweer, politie, ziekenhuis, maarliefst 40 scholen, postkantoor, winkeltjes etc.

We vervolgden we onze route, per boot uiteraard, naar een gebied waar de 'Proboscis Monkeys' leven. Op afstand hebben we er verschillende gezien maar ze zijn zo schichtig dat je er niet goed dichtbij kon komen anders waren ze alweer vertrokken! Omdat de apen dus erg ver weg waren hebben een aantal vogels en enorme hagedissen het met ons goed gemaakt. Jemig, echt gigantische beesten die heel rustig bleven liggen op de tak waardoor je ze prima kon bekijken. Ja, prachtig.... de natuur!

Totslot konden we de 'gouden koepel' van het paleis van de Sultan zien. Het ligt er zo afgeschermd bij dat het daar ook bij bleef. Er is ons verteld dat het paleis 1788 kamers heeft, bijna even zoveel toiletten, de sultan de grootste verzamelaar is van de Rolls Roys en heeft 3000 oldtimers in zijn garage gestald staan en de sultan zelf zijn vliegtuigen bestuurd... Sultan zijn is zo slecht nog niet!

Acrobaten van de jungle!
Eindelijk was het dan zover! We hadden het 'Orang Utan Rehabilitation Centre' bereikt, waar ik al maanden naar had uitgekeken! Ik vind ze zooooo geweldig, die beesten! Zo menselijk in hun bewegingen en die emotie op hun gezichten... WOW!

Dit 'Orang Utan Rehabilitation Centre' is een van de vier centra in de wereld. Een informatie video toonde ons dat ze wees Orang Utans redden uit de handen van de lokale bevolking die ze als huisdier houden. Ook andere hulploze zwakke en/of zieke Orang Utans die ze in de jungle vinden, nemen ze mee naar het centrum.

Deze apen verblijven daar vaak enkele jaren, waar ze getraind worden om vaardigheden te verkrijgen om zelfstandig te kunnen functioneren in de jungle. Het is dan ook een emotioneel maar pracht moment wanneer, na jaren van training, een Orang Utan 'vrij gelaten wordt' en je 'm ziet verdwijnen in de dikboste jungle...

Wij kunnen de apen alleen zien op de voedingstijdstippen. Met een klein platform voor onze neus, komen de apen via touwen geslingerd, naar de bananen en bamboostengels die op ze liggen te wachten! Jaaaahh, dat is zo geweldig!!! Je ziet ze van heel dichtbij!
In hele vreemde poses komen ze voor je hangen, om hun lekkers wat ze verzameld hebben in hun wangen, op te snoepen.

Absoluut de 'Acrobaten van de jungle'...

The Dutchmen
Omdat we geen genoeg konden krijgen van onze "voorgangers", hebben we de 'Proboscis Monkey Santuary' bezocht. Deze apen leven in een Mangrove Forest en staan bekend om hun zeer imposante neus!

Ze dragen de bijnaam 'The Dutchmen' omdat er ooit een missionaris op Borneo is geweest die, naar het scheen, (te)veel dronk en een grote neus had... Tsja, met deze uitleg is de Nederlandse man getekend voor het leven. Maar het is zo slecht nog niet want, onder de mannelijke apen geldt: hoe groter je neus hoe meer aantrekkingskracht op de vrouwtjes!!!

Inmiddels hebben we voet gezet op Indonesische bodem, onze eindbestemming...

Malaysia in "Vogelvlucht"

2007-04-20T04:50:00.000Z

,Embassy, here we are again'
Met een vol paspoort reizen is leuk maar niet handig. Dus, onze eerste actie in Kuala Lumpur was het opzoeken van de Nederlandse ambassade om weer(!) een nieuw paspoort te regelen.
Gelukkig verliep dit uiterst efficient! De man die ons hielp ging de uitdaging aan om ons in anderhalf uur tijd te voorzien van een nieuw paspoort. En, hij had zijn deadline gehaald!

Een andere leuke bijkomstigheid was dat alle immigratie/controle posten het hoofd van de afdeling erbij gingen halen, want ze twijfelden in hoeverre het normaal (en legaal!) was dat we met twee paspoorten reisden. Tsja, je bent uniek of je bent uniek!

High in the Sky
De wereldberoemde 'Petronas Towers'(Twin Towers), is inmiddels al 'kapot gefotografeerd' maar het blijft heel indrukwekkend als je ervoor staat. Zo hoog!

Het zijn twee identieke torens waar tussen een 'skybridge' is geplaatst. Ze verstrekken iedere dag gratis kaarten om omhoog te kunnen, waar een schitterend uitzicht van Kuala Lumpur op je wacht!

Even wat leuke weetjes:
* De skybridge bevindt zich op de 42ste verdieping
* je staat dan 174 meter boven de grond
* je stijgt per seconde 6 meter met een lift omhoog
* de skybridge is 60 meter lang

Overtroffen
Niet ver van de Petronas Towers staat de Menara Tower. Deze lijkt behoorlijk op de Euromast in Rotterdam. Aangezien Maris en ik die nog nooit bestegen hebben, hebben we dit 'goed gemaakt' met de Menara Tower! 'By night' zijn we naar view platform gegaan. De hele stad was omgetoverd in een groot verlichtend veld!

Dit keer stonden we nog eens 100 meter hoger dan de skybridge. Je moet geen hoogtevrees vrezen... we stonden nu 276 meter boven de grond! En weer WOW!

Een ander leuk weetje:
De Euromast is 185 meter hoog. De Menara Tower 421 meter! Martijn en Janwillem, nieuwe uitdaging om vanaf te abseilen???

Sik? of Sikh?
De grootste Sikh tempel van Zuid Oost Azie staat in Kuala Lumpur. Zo nieuwsgierig als we waren wilde we graag even binnen kijken. Dat was geen probleem zolang we ons hoofd maar bedekten. En Oh! wat waren we beeldschoon!

Uitgebreid werden we door een enthousiaste man rondgeleid. Maar al te trots vertelde hij over zijn geloof en bezigheden in en rondom de tempel. Tevens werden we uitgenodigd voor een heerlijk vegetarisch Indiaas maal waar we natuurlijk geen 'nee' tegen zeiden!
Na twee uur de tempel vanaf de keuken tot de gebedsruimtes gezien te hebben, mocht die heerlijke hoofddoek weer af!

Door de bomen het bos niet meer zien
Op weg naar Taman Negara, een 130 miljoen jaar oude jungle! De laatste 60 km. hebben we afgelegd per boot. Zo mooi! Een prachtige jungle aan weerszijde sierde je uitzicht 2,5 uur lang. Da's best genieten...

Aangekomen bij het eindpunt, lag een chalet met uitzicht op de rivier, op ons te wachten! We hebben ons in de drie dagen dat we er hebben gezeten, verwend met verschillende activiteiten.

Gitzwart
De eerste onderneming was een night jungle safari. Met z'n vieren in de laadbak van een FWD, gingen we de donkere nacht trotseren! De gids die zich boven op het dak van de wagen bevond, was gewapend met een 'powerzaklamp' zodat we geen enkel dier zouden missen!

Actief zoekend in de gitzwarte jungle zag ik ineens ogen oplichten. Dacht ik. Ik liet de jeep stoppen en met de zaklamp werd gezocht naar de verschijning die ik dacht te zien. We zagen niks. We reden verder.
Opnieuw zag ik ogen. De jeep stopte weer. Zoeken met de zaklamp. Geen resultaat.
Conclusie: het bleken allemaal vuurvliegjes te zijn die naar me knipoogden!

De leopardcat deed ons als eerste echt verblijden! Je moest wel snel kijken anders was hij alweer uit je zicht verdwenen. Prachtig beest! De kleine uitvoering van de grote leopard. Dezelfde vachtstructuur, heel mooi en glanzend.
Daarnaast hebben we tropische vogels gespot, vele vuurvliegjes(!) en totslot een uil.
Het spotten van dieren was absoluut gaaf maar zeker zo gaaf was het om achterin die laadbak door de gitzwarte nacht te sluipen...!

Catwalk
Waar de jungle om bekend staat is de populaire "Canopy Walkway'. Dit is een touwbrug die in de toppen van de bomen is gebouwd. Het hoogte punt bevindt zich 45 meter boven de grond. Een 'catwalk' is een groot vereiste om je veilig aan de overkant te brengen. Als je in je gewone wandeltempo zou lopen, swing je de brug uit! Tevens mocht je je maar met vier personen tegelijk op de touwbrug begeven.
Een wijds uitzicht was je cadeau!

Door het uitvoeren van een catwalk zijn we de brug niet 'uitgeswingd' en konden we onze route vervolgen door een berg te beklimmen. Sommige stukken waren zo steil dat je je via een touw omhoog moest hijsen!
Soms vergat je bijna hoe mooi de natuur was waar je doorheen liep omdat je continu naar de grond moest kijken. Alle stronken hadden zich inmiddels boven de grond laten zien en daarover struikelen was geen wens!

Boven aangekomen lag cadeau nummer twee op ons te wachten. Een jungle view ondersteund door het gezang van Gibbons (apen). Indrukwekkend!

Rapid shooting
Normaal vraagt 'River Rafting' een actieve bijdrage van de deelnemer. In Malaysia betaal je om je passief nat te laten spatten! Gewoon, lekker zitten in een uitgeholde boomstam en flink hard tegen de stroomversnellingen op varen! De actieve watergolf "ontmoet" de passieve deelnemer vanzelf! Helemaal gratis en voor niks!

Om alle 'watergolven' te verwerken, kregen we de gelegenheid om in de rivier een rustige duik te nemen. Nat waren we toch al!
We hadden even een heel bewust moment dat we te miden van de dikbeboste jungle in een 130 miljoen jaar oude rivier aan het badderen waren. Da's toch wel bijzonder...

'Bosjesmannen en Takkenw..v.n'
Op weg in een bootje naar de Orang Asli Tribe. Een nomadenstam die midden in de jungle woont. Deze mensen leven met hun grote gezinnen in kleine hutten, met een aantal families bij elkaar.

Een greep uit de gewoonten van deze stam:
Baby's worden gebaard in de jungle, kinderen gaan niet naar school, meisjes trouwen als ze tussen de 12 en 14 jaar oud zijn, een jaar later baren ze hun eerste kind, medicijnen worden uit de jungle gehaald en bij overlijden wordt de overledene boven in een boom 'bewaard'.
De man jaagt op groot wild (apen), de vrouw vangt dagelijks de vis. De man bouwt het huis, de vrouw verzamelt palmboom bladeren om het dak te bedekken.

Wij kregen ook nog een lesje in schieten met een "blow-pot"! Dit is een bamboo buis waardoor ze een pijltje wegschieten. Het puntje is gedoopt in zeer giftige vloeistof waarmee ze een aap binnen een paar seconden doden.
Wij mochten oefenen met een 'droog pijltje' en Tweety was ons mikpunt! Nou en of ik mee kan op jacht... RAAK!

Het vergt een enorme vaardigheid om gericht te schieten. Niet alleen om het beest 'uberhaupt' te raken maar ook de locatie waar je het beest raakt. De giftige vloeistof verspreid zich snel door de bloedbaan dus is het van groot belang om of een aap in zijn staart te raken (die hakken ze er dan direct af) of in zijn kop, anders eten ze giftig vlees waar ze zelf aan overlijden!

Totslot kregen we les in 'vuurtje stoken zonder aansteker of lucifers'. Hier ontbrak het ons aan spierkracht en lieten de mannen ons zien hoe knap ze waren. En, dat waren ze zeker! De procedure uitleggen is te ingewikkeld maar zie hier...

Nog meer...!

Kuala Lumpur, Lake Titiwangsa

Kuala Lumpur, Lake Gardens

Kuala Lumpur, Trafic

The Cambodian Duo

2007-04-09T13:35:00.000Z

Meteoriet?
Na helemaal naar het Oosten te zijn afgereisd met de bus, vervolgde we onze laatste kilometers per motorbike om een craterlake te gaan bekijken. Na een hobbelig en zeer stoffig zandpad bereikte we het lake. De geruchten gaan of het niet een meteoriet is geweest omdat het meer er zo prachtig circulair bij ligt. Vele onderzoeken wijzen echter toch uit dat het een vulkaan is geweest die een schitterend meer heeft achter gelaten. In het midden is het maar liefst 48 meter diep! Uiteraard hebben we er even in "gedipt"!

Doe mij maar een olifant
Er was ons verteld dat het een leuke jungle ervaring was om vanuit een dorpje per olifant naar de waterval te gaan. OK! Wij op de rug van het beest geklommen, dit werd ons nog aantrekkelijk gemaakt met behulp van een trap.

Gaandeweg bleken we een beest met een "angststoornis" te hebben.
Enkele meters moest de olifant overbruggen langs het "openbare zandpad", in plaats van de jungle. Iedere keer als er een motorbike of een auto voorbij kwam, begon hij luidkeels te grommen, slurf omhoog en met zijn grote lijf agressief op en neer te bewegen.

Ons goed vasthoudend aan het houtenzitje, bleven we keurig bovenop zitten. De olifant blij en wij blij dat de motorbike weer snel uit zijn gezichtsveld en gehoorveld verdwenen was!

Aangekomen bij de waterval was het de vraag hoe we weer voet op harde bodem konden zetten. Dit keer was er geen trap te bekennen. Ondanks dat het beest keurig door zijn knieen zakte, bleef het best hoog! OK, dan maar achter langs zijn grote flaporen, langs zijn harde harige huid, mezelf naar benden laten zakken. Jawel! Geland op veilige bodem!
Het was een soort "Dikkertje Dap actie" maar die verkoos zijn slurf!

Inkt stem
Hoe voorkom je, zonder gebruik te maken van veel papierwerk en een ingewikkeld computersysteem, dat mensen stiekum twee keer komen stemmen?
Je laat ze gewoon hun vinger in de inkt dopen! Dit blijft er gemiddeld een week opzitten. Of je moest wel heel inventief zijn in schoon-schrob-manoeuvres!

Harderwijk in de Mekong
Ondanks dat we een ander doel hadden, vanuit het Oosten via de Mekong terug naar Phnom Penh varen, belandde we spontaan toch in Kratie waar de Irrawady dolphins te zien zijn.

Na een uurtje dobberen op de Mekong, werden we van redelijk dichtbij verblijd door vele dolfijnen! Prachtig! Je hoorde ze zelfs ademhalen... Wow!
Aangezien deze dieren niet getraind zijn door het Dolfinarium in Harderwijk, sprongen ze niet zo mooi omhoog waardoor een plaatje schieten een iets lastiger karwei bleek te zijn!

Laatste blik op de Mekong...

Zon, Zee en... Strand!
Om onszelf maar weer eens te verwennen in reeds alle verwennerij, hebben we drie dagen aan het strand vertoefd. Drie dagen gestrekt in de zon liggen is niks voor ons beide, er moet wel een beetje actie in zitten. Dus... een dagje snorkelen naar drie onbewoonde eilanden geregeld!

Het begon al met een prettige boottrip. Hoe verder we op zee kwamen, hoe hoger en heftiger de golven werden, leek het wel. Ik werd er hondsberoerd van (toch iets mis met mijn sensorische intergratie?!). Het liedje: 'van Voor naar Achter van Links naar Re-hechts...'werd aardig realiteit. Maris was bang dat we zouden kantelen. Ja, we waren echt een lekker stel samen!
Continu kreeg je een smak zoutwater in je gezicht. Je ogen openen was dus geen pretje. Alles waarmee je je ogen wilde droogwrijven was ook nat en zout!

De volgende actie was je snorkeloutfit aantrekken en uit de boot springen. De snorkeloutfit aantrekken ging nog, maar ik durfde de boot niet uit! Bang voor open waters en... voor vissen! Je gaat je afvragen waarom ik een dagje snorkelen heb geboekt...
Mezelf overtroffen, lag ik niet veel later in het water. Wist niet hoe snel ik naar Maris moest zwemmen. Nu nog durven ademhalen door die snorkel. Met een gespannen ademhaling en met mijn andere hand boven water om te checken of er voldoende van mijn 'rietje' boven het water uit bleef steken, kwam het enigzins op gang. Soms betrapte ik mezelf erop dat ik mijn adem aan het inhouden was! Ja, soms ben ik echt eenr rare vogel! Wij zijn echte dierenvrienden met z'n tweeen!

Inmiddels zijn we gearriveerd in Malaysia, Kuala Lumpur!

Bewegende beelden!

2007-03-31T22:32:00.000Z

Voor de video's die bij de verhalen van "the Cambodia Trio" horen, klik HIER.

Update 1/4: Tekst bij de fietsvideo is aangepast en er komt nog een video bij, dit keer wel met motorfietsen door de blubber.

De Spookblogger.

The Cambodia Trio

2007-03-27T12:18:00.000Z

Hoeraaaaahhhh!!!
Na weken van positieve, enthousiaste kriebels, was het dan zover! We mochten ons lieve vriendinnetje ophalen van het vliegveld! Met een vrolijk gekleurd welkomsbord trokken we veel bekijks van de lokale bevolking. Ook de kinderen vonden al die ballonnen erg interessant! Helaas! Ze waren voor iemand anders bedoeld!
Welkom "Annelucia"!!!

Gruwelijk
Geen fijne titel en geen fijn verhaal.
Misschien weten jullie dat er in Cambodja tussen 1975 en 1979 een afgrijselijke massamoord heeft plaatsgevonden onder het regime van Pol Pot. Deze man wilde een 'rein ras' creeeren door iedereen met 'kennis' gevangen te nemen, verschrikkelijk te martelen en totslot te vermoorden.

We hebben een voormalige highschool bezocht die is omgebouwd tot een gevangenis, genaamd S21, waarin vele mensen de dood vonden. Er zijn honderden foto's te zien van alle overledenen, zelfs kinderen, die eerst op de foto werden gezet voordat ze zouden sterven. Gruwelijk.

Daarna hebben we de Killing Fields bezocht. Hier werden de overlevenden uit de gevangenis 's nachts naartoe getransporteerd. Op vreselijke wijze vonden ze de dood.

Doe mij maar... een Bamboohutje!
Na een dag van heftige belevenissen op de Killing Fields, was het tijd om te relaxen! We hadden een bamboohutje op de Mekong gehuurd en daar de hele middag in vertoefd.

Drie kinderen hebben ons die middag gezelschap gehouden. We hadden nog een zakje met dropjes bij ons en aan ze uitgedeeld. Best een spannend moment aangezien bijna niemand uit een ander land dan Nederland dit snoepgoed smakelijk vindt, laat staan kinderen...

Ik had verteld (in heel simpel Engels en met gebaren) dat als ze het niet lekker zouden vinden, ze het gewoon moesten uitspugen in het water. Geen probleem!
Alle drie stopten ze voorzichtig het snoepje in hun mond. Er werd gekauwd. Er werd nog meer gekauwd en het gezicht leek te betrekken. Ze hielden zich dapper en kauwen steeds langzamer verder. Het kauwen hield op waarna er een door-slik-moment zou kunnen volgen. Dit bleef uit. Na meerdere malen herhaald te hebben dat ze het best uit mochten spugen, volgde er een gezamelijk spuug moment!!! Voor ons eigenlijk prachtig om te zien! Met een zakje Nederlandse snoephartjes hebben we ze nog een keer verwend om de 'vieze'dropsmaak voor ze te compenseren!

Battambang by Bike
Met ieder een eigen motorbike driver zijn we de countryside gaan verkennen. Helmpje op en rijden maar! Te weten dat het gebied waar we doorheen reden, 30 jaar geleden nog allemaal jungle was!

Onderweg enkele tempels bekeken, een berg beklommen in 40 graden hitte (Loes, je bent een kanjer!) en onder een vleermuizenboom alle beesten wakker "geklapt"! Wow! Wat daar uit kwam vliegen was echt overweldigend mooi! Een paar honderd vleermuizen sierden de blauwe hemel met hun gefladder!

Ons toetje van de dag was een ritje met de bamboo trein. Zo gaaf als het in het boek beschreven stond, zoveel gaver was het om er werkelijk op te zitten! Ze moesten onze trein nog opbouwen, een soort van bouwpakket! Voor onze neus werden er vier paar wielen op de rails gelegd. Daar overheen werd een bamboo vlot geplaatst. Tot slot werd het motorblok erin gehangen. Klaar was de trein! Dit alles in minder dan 2 minuten!

Om ons 'enig comfort te bieden' werd er een bamboo matje neergelegd waar we op konden zitten. Inmiddels waren er ook al drie motorbikes ingeladen, inclusief de drivers. Met acht man op een bamboo vlot kon de reis beginnen!

Houd even in gedachten: als de reguliere trein in zicht kwam, moest onze bambootrein razendsnel van de rails verwijderd worden! Er was tenslotte maar een rails en de andere trein had voorrang! Dit is ons (helaas!) niet gebeurd!

Zo lekker hobbelend als we op(!) de trein zaten, de rails stukken sloten niet goed op elkaar aan waardoor je continu een soort 'klap' kreeg, bedacht een haan zich voor onze trein te werpen. Het beest bedacht zich niet om direct in de berm te springen maar om aan zijn conditie te werken door kei hard voor ons uit te blijven rennen. De trein had toch iets meer vaart dan de pootjes van de haan waardoor we tegen een onthoofding van de haan aan zaten, recht voor onze neus! En, daar houden vegetariers niet van! Met behoorlijk gegil zagen we de activiteit tegemoed. Totdat hij net op het laatste nippertje besloot de berm te verkiezen boven een dodelijk avontuur.

Ja, die treinreis was echt het hoogtepunt van de dag! Fan-tas-tisch!!!

Once in a lifetime
We hebben geschoten! Ja, ongelooflijk eng! In een smalle gang werden we naar binnen geleid. Een groot geweer stond op een tafel geinstallerd en klaar om af te vuren. Vele meters verder stond de schietschijf waarvan het leuk zou zijn als we die zouden raken!

Loes en ik deden het bijna in onze broek van angst toen we de klap in de andere schietgang hoorden! Jemig! Het liefst waren we alweer naar buiten gelopen! Met een lijf dat bestond uit angstzweet, met zweetvoeten die onze slippers lekker soppig hadden gemaakt en met onze handen over de oorbeschermers heen (uit angst ga je rare dingen doen...!), mocht Maris aftrappen met de eerste kogel...
Ik had te glibberige handen om het fototoestel goed vast te houden om er een goed shot van te maken. Handen dus eerst 'droog' gewreven aan mijn broek. Snel mocht ik nog een foto maken maar moest daarna aan de kant tenzij ik de huls van de kogel in mijn gezicht wilde opvangen...(!)
Met onze gezichten naar de muur, we durfden niet te kijken, hadden we het eerste schoot overleefd! ,Go Marisje!'

Na een goed voorbeeld was de beurt aan Loes. De trekker stond op het punt van overhalen... en... ze had afgevuurd, maar zonder kogel! onze 'hulplijn' was vergeten 'door te schakelen'! Nog een poging dan en die was raak! Met een kreet van opluchting en trots verliet ze de schietstoel!

Uiteraard moest het mij ook overkomen dat ik al mijn energie had opgespaard om te trekker over te halen... helaas, ook zonder kogel! Nog een keer dan. Met een kleine 'terugklap' van het geweer tegen je schouder was de kogel afgevuurd! Stoer man maar het zal nooit onze passie worden, hè Loes!

Angkor Wat
,Angkor Waar?' hadden we het beter kunnen noemen!
We verbleven in Siem Reap, een stadje, 6 km van Angkor vandaan. Een half uurtje fietsen dus. 'Eitje'. Dat dachten wij ook. Na 2,5 uur fietsen in de blakende zon en enigzins chagerijnig èn met zadelpijn, bereikten we EINDELIJK het ticketoffice! Geen idee waar het fout is gegaan maar wel duidelijk is, is dat we gewoon rechtdoor hadden moeten fietsen!

En de tempels van Angkor... Een unieke belevenis! Sommige tempels zijn nog indrukwekkender dan de ander en je blijft je verwonderen.
Angkor Wat spant toch wel de kroon. Een gigantische tempel met mooie reliefs. Gewoon knap dat ze in de 12de eeuw zoiets al konden bouwen. Helemaal prachtig dat het grootste gedeelte ervan nogsteeds te bezichtigen is.

De grootste uitdaging was wel om de zeer steile trap met hele smalle treetjes (zonder leuning!) te beklimmen, om de drie grote bekende torens van dichtbij te bewonderen.
Eerst een tijdje de trap zitten observeren. Vele Koreanen op leeftijd waren ons voor gegaan. Zelf ZIJ bereikten de top. Wij konden dit dus ook.
Loes en ik samen naar boven. De eerste tien treden gingen goed. De volgende tien werden al spannender, de treetjes smaller en de hoogte hoger. De tien volgende en de tien volgende en de tien volgende... Ik was Loes kwijt! Ze was toch niet naar beneden gevallen? Nee hoor, daar was de 'Joehoe, ik ben hier!'

Bij de laatste 5 treden (je kon het eigenlijk al geen treden meer noemen) hield ze het voor gezien. Ik heb nog voorgesteld haar omhoog te trekken maar dat bleek geen wenselijk aanbod! Uiteindelijk is Loes via een ruine-rand naar een andere trap gelopen. Met twee handen klauterend naarboven had ook Loes de top bereikt! TOPPERTJE van ons!!!

Na het al moois aanschouwd te hebben, was er een rij ontstaan om via een andere trap weer naar beneden te gaan. Dit was nog uitdagender dan omhoog klimmen! Er was maar één trap met een leuning en je zou het ook niet in je hoofd halen om het zonder leuning te proberen!

Zoals je een kind leert om veilig naar beneden te gaan, zo keurig gingen we achterwaarts, treetje voor treetje, met een hand aan de trapleuning naar beneden en voelden we de veilige bodem weer onder onze voeten!

Virus speelt op: "Corruptus en Omkoperietus"
We waren net onze vakantie samen aan het evalueren en kwamen tot de conclusie dat er niks echt spannends was gebeurd. We hadden bedacht Loes haar laatste dag een relaxte invulling te geven. Eerst nog even voor het thuisfront shoppen, daarna naar een lekker duur hotel om ons te laten verwennen en in het zwembad te badderen!

En, zoals de bekende uitspraak je zegt:
,Life is what happens to you, while you're busy making other plans'
Nou, die uitspraak hebben we intens beleefd!

De avond ervoor hadden we Italiaans gegeten en uiteraard keurig de rekening betaald. Ik kreeg 30 dollar wisselgeld terug, uitgekeerd in een briefje van 20 en een briefje van 10 dollar. Het geld netjes weggestopt in de portomonaie en zijn terug gelopen naar het guesthouse. Zo moe als we waren zijn we direct gaan slapen.

De volgende ochtend hebben we voor het ontbijt het geld nog even geteld want we wilden met voldoende geld op stap om te shoppen. Inderdaad, er zat 30 dollar in en nog een beetje lokaal geld. Met een lege maag kun je niet winkelen dus eerst ontbijten. Nog geen half uur later komen we onze kamer binnen om de spullen te pakken, checken nogmaals het geld en... geld weg.

,Niet weer he', dachten we. Vol van verontwaardiging zijn we op een trapje gaan zitten. 'Dit kon toch niet waar zijn? Weer bestolen?' Diep bij onszelf te raden gegaan of we het niet ergens hebben laten slingeren, hebben de avond ervoor in gedachte terug gehaald, de kamer nogmaals uitgebreid doorzocht, broekzakken nagekeken... NIKS.

Op naar de gast van de receptie. Verhaal verteld. Hij schoot direct in de verdediging. Alles wat in onze kamer lag, was onze verantwoordelijkheid, werd ons medegedeeld. Daar konden we ons in vinden maar HOE kon het gebeuren dat in een half uur tijd 30 dollar weg was terwijl we zelf de kamersleutel op zak hadden? Daarnaast lagen we in een hangmat recht voor de ingang van het guesthouse en zagen dat er alleen maar stafmedewerkers rondliepen.

De receptionist zei dat er maar een sleutel van elke kamer was, en die hadden wij op zak. Niemand van hun had het dus gedaan kunnen hebben, zei hij. Dus: als wij de sleutel zouden verliezen, konden we onze kamer niet meer in? Hij verbeterde zichzelf, de bazin had nog een sleutel. Ah ha...
Het onheil was nog meer met ons want zij bewaarden onze meest waardevolle spullen (paspoort) in een "kluis" (wat geen kluis was). Het lag gewoon op een tafeltje bij de bazin in haar kamer waar iedereen bij kon, bleek achteraf. Weggaan zonder te betalen was dus geen optie. Een compensatie op deze manier was leuk geweest!

Na lange discussies, stemverheffingen, beetje schelden (oeps, ja, ze halen het bloed onder je nagels vandaan...) wilden we de politie erbij hebben. Een gast was deze gaan halen maar kwam terug met het bericht dat ze pas om 14.00 uur tijd hadden(?). Daar moesten we dus nog 2 uur op wachten. Besloten om in de tussentijd te shoppen, we zouden om 14.00 uur weer op de stoep staan.

Maris was er al om 13.45 uur (voordat ze je wijs maken dat ze al zijn geweest en jij te laat was). Het werd 14.00 uur, 14.15 uur (we raakten geirriteerd), 14.30 uur (we werden boos) en 15.00 uur (we schoten uit onze slof).
Wat bleek, ze hadden ons rustig willen krijgen met het idee dat de politie zou komen en dat we weg zouden gaan. De bazin was helemaal niet bij de politie geweest en zaten dus op niks te wachten!
We waren zo kwaad geworden dat alsnog de politie gehaald werd. Niet veel later kwam er inderdaad een agent aan. Eentje met een autoritaire uitstraling waar je U tegen zegt.

Maris zou het woord voeren. Ik wilde ook wel maar ze waren zoooooooooo link in hun beschuldigingen naar ons toe, dat ik bang was over te koken en mensen zou verbranden en Loes zei: ,Ik trrrrrril helemaal van woede'. Maris was dus onze beste optie!

De receptionist kreeg als eerst de gelegenheid zijn verhaal te doen. Daarna wij, dachten we... Mooi niet. De agent vertelde ons dat we eerst de rekening moesten betalen en daarna mochten we bij hem komen klagen. Wat was dat nou voor stom antwoord? We wilden gewoon vertellen wat er was gebeurd! Nee, daar kregen we geen gelegenheid voor. Volgens ons verloopt 'Methodisch handelen' toch anders...(!)'

Even een greep uit alle beschuldigingen want het ging maar door en door:
- Alles hadden we verzonnen. We gingen de volgende dag weg en we zouden geen geld meer hebben en hadden dus dit verhaal verzonnen.
- Iemand had tijdens het ontbijt de sleutel uit Maris haar broekzak gejat, was de kamer ingeslopen, geld eruit gehaald en de sleutel weer in haar broekzak terug gestopt.
- Als we de politie lieten komen moesten we de bezine betalen aan politie voor de rit naar het guesthouse.

De rekening was inmiddels uitgeschreven en op z'n kop neergelegd (Maris zag dus niks) en werd aan de agent gegeven. Vreemd. Maris vroeg of ze de rekening mocht inzien en toen bleek dat die gast zes nachten had berekend terwijl we er maar vier geslapen hadden! Het moet niet gekker worden!

De agenten verroerden geen vin en die gast die de rekening had uitgeschreven leek het wel 'grappig' te vinden. Opnieuw stemverheffingen en "overkook neigingen". De rekening werd uiteindelijk herzien. Door ons nageteld, we vertrouwden geen hond meer. Toen begonnen we over het feit dat we niet gingen betalen. Daarna of ze op een of andere manier ons tegemoed konden komen want het kon niet anders zijn dat een van de stafleden zich verrijkt had met ons geld.
Nou, toen werd de agent toch kwaad! Hij stopte onze rekening in zijn tas, zei dat we onze paspoorten niet terug kregen, dat we met hem mee moesten naar het office en dat hij onze ambassade ging bellen.
Daar schrokken we zo gigantisch van dat we binnen no-time het geld op tafel hadden liggen. Op Loes stond tenslotte de volgende dag een vliegtuig te wachten!

De paspoorten kwamen weer tevoorschijn, de volledige rekening was betaald, de bazin kon alleen praten met haar hand voor haar mond waar achter vandaan een smerige glimlach verstopt was en wij...
Wij hadden veel stennis geschopt. De ervaring had ons tot dusver geleerd dat "de aanhouder wint". Niet helemaal dus...
En, laten we even duidelijk zijn, het ging ons ABSOLUUT NIET om het geld. We wilden ze er niet zo gemakkelijk mee weg laten komen. Dat was het doel.

Inmiddels de backpacks gepakt en onderweg naar een ander guesthouse, herinnerden we ons enkele rare acties:
De gast van de receptie had onze bestelling van het ontbijt opgenomen en bleef de hele tijd (inclusief wachttijd tot het ontbijt gearriveerd was) bij ons aan tafel zitten. Hij ging pas weg toen we alles op hadden gegeten. Raar en Waarom?
De bazin was met haar portomonaie in haar hand vertrokken naar de politie. We hebben het idee dat er geld is betaald om mee te gaan in het verhaal van het guesthouse.
Wij kregen tenslotte ook geen gelegeheid ons verhaal te vertellen. Het doel was enkel en alleen dat de rekening betaald werd en het liefst nog met een "extra slaatje" voor de agent. Waarom zouden er anders zes nachten berekend worden in plaats van vier???

"Corruptus en Omkoperietus" hebben hard toegeslagen. Gelukkig is het niet overdraagbaar en gaan we als eerlijke Dutchies weer verder!

Nog een paar plaatjes

Phnom Penn

In het Guesthouse...

Battambang

Siem Reap/ Angkor

Angkor/ Kabal Spean

Vol is vol

2007-03-15T10:22:00.000Z

De laatste uurtjes in Vietnam... Hebben we alles bij ons? Paspoorten op zak? OK, Go!
Toch wel een beetje spannend, aangezien ons paspoort eigenlijk geen lege pagina meer had. Ja, de laatste pagina was leeg maar deze wordt niet gebruikt, geen "officiele bladzijde"... ,Waar gaan ze die visa plakken dan...?' vroegen we ons enigzins zenuwachtig af...

De ambassade in Bangkok, die we duidelijk verteld hadden dat we nog een paar maanden onderweg zouden zijn, 'garandeerde' ons dat we ons geen zorgen hoefde te maken, pagina's genoeg om visa's in kwijt te kunnen.

Inmiddels in de boot, dit keer deden we de bordercrossing via het water, kwam de gids de paspoorten ophalen. Zij droeg er zorg voor dat je je visa kreeg. Dat gaf ons een goed gevoel. Zij sprak de taal dus als er problemen zouden ontstaan, kon zij zich verwoorden, beter dan wij! Daarnaast konden we ons niet voorstellen dat het niet goed zou gaan, er wachtte een hele boot op ons en ze hadden de stempel van Vietnam al gezet; dat je was uitgechecked. Als ze geen visa van Cambodja zouden verstrekken, stonden we dus in "niemandsland...?"

Gearriveerd bij de grens van Cambodja en de gids met alle paspoorten was weer in zicht. Bij de eerste stap die we vanuit de boot op de kade zetten, gebeurde het volgende:

Gids: ,I need to talk to you, you have a problem'
Wij: ,Oh, we didn't get the visa?'
Gids: ,Yeah, they didn't give you the visa. They threw your passports on the ground and we're very angry'
Wij: ,Oh no, it can't be! We're gonna meet a friend in Phnom Penh in three days. We really need to go there'
Gids: ,OK, listen, we both don't want you to go back to Hanoi. Please write on the back of your applicationform that your passport is stolen and that you allow to put the visa on the last page'
Wij: ,That's all'
Gids: ,Almost, you have to pay them extra money'
Wij: ,We'll pay what ever they want, we have to meet our friend!'

Niet veel later kwam de gids terug... met een lach (en veel zweet!) op haar gezicht! We hadden het visum gekregen, JOEHOE!
We moeten wel zeggen dat het wachten vanaf het moment dat we de paspoorten hadden afgegeven tot dat we ze weer terug hadden, zenuwslopend waren! Anders had ons lieve vriendinnetje 12 dagen alleen door Cambodja kunnen reizen!

Mekong Delta Expeditie

2007-03-11T09:37:00.000Z

Het klopt voor geen meter!
Men had ons gezegd: ,In het Zuiden is het beter. Men is vriendelijker en meer behulpzaam'. OK. Daar waren we wel aan toe na twee gehaaide weken.
Goed. Aangekomen op het vliegveld in Ho Chi Min City (Saigon), op zoek naar een taxi-meter want dat zou de meest eerlijke manier zijn om van A naar B te reizen.
Een man had ons verteld dat hij over een taxirit van nog geen 8 km uiteindelijk 35 dollar moest betalen! Dit kost normaal 4 dollar! De chauffeur is gigantisch omgereden en de man kreeg niet eerder zijn backpack terug voordat hij betaald had. Zo wordt je dus "genaaid".

Even tussendoor... We waren al dat busreizen zo zat en aangezien Vietnam een zeer uitgerekt lang land is, hadden we geen zin om 36 uur in een bus te gaan zitten. We hebben onszelf daarom een vliegticket cadeau gedaan!

Inmiddels in de taxi, de meter was aangezet. Alle adviezen hadden we ter harte genomen (gebruik taxi-meter, zoek zelf de route uit etc.) dus wat kon er nog fout gaan? Ik had de route uitgezocht (voor het geval we rondjes bleven rijden voor de prijs...)en volgde op ons eigen plattegrondje de weg mee naar het hotel. Dit liet ik de chauffeur duidelijk merken en hij had het ook in de gaten. Mooi!

Voor de lol wierpen we maar eens een blik op de meter. Er was ons verteld dat het ongeveer 60.000 Dong (4 dollar) zou kosten. Die meter deed wel heel raar! In nog geen tien seconden (Maris was aan het tellen!) telde de meter er 5000 Dong bij op. Normaal gesproken is dit 1500 Dong per minuut! Nou, deze luste er wel pap van! Honger dat tie had! Uiteindelijk moesten we dus 13 dollar betalen. De backpacks lagen achter in de bak, dus weglopen zonder te betalen was er helaas niet bij!
Weer "genaaid" maar gelukkig niet voor 35 dollar!

Geroemd door Japanners
We wilden de Mekong Delta eigenlijk zelf ontdekken maar soms wordt het je zo moeilijk gemaakt en financieel zo onaantrekkelijk, dat een dagtrip toch de meest gunstige optie is. Inderdaad, wij in een bus, gevuld met 50 mensen, op weg naar alle kleine eilandjes verspreid over de Mekong. Zoals groepen dat doen, Hup! uit de bus, Hup in een boot! Varen maar!

De groep sierden zich met een aantal jonge Japanse meiden, lekker giechelend over alles wat ze zagen! En, zoals Japanners dat doen, van alles een foto maken, natuurlijk met zichzelf op de voorgrond! Heerlijk om naar te kijken. Je werd gewoon blij van ze!

Op een gegeven moment mochten we vanuit de gemotoriseerde boot in een boot die handmatig met de peddel geroeid werd. Vier mensen per boot. Jawel, ik met 3 van die Japanse giecheltjes! Wat bleek nou... Die meiden waren net afgestudeerde Ergo's!!! Toen ik vertelde dat ik ook een ergo was, zonk de roeiboot bijna door alle wilde gebaren van enthousiasme die ze maakte! En een gegil joh!

Toen ik vertelde dat mijn vriendin ook een ergo was, begon het senario weer van voor af aan! Ze konden niet wachten om haar te ontmoeten! Inmiddels hadden we de roeiboot ingeruild voor de gemotoriseerde, waar de Japanse meiden vol smart op Maris zaten te wachten.
Maris komt aanlopen en ziet enkel en alleen glunderde, giechelende bekkies en weet niet waar ze moet kijken, 'Alsof Madonna komt aanlopen over de rode loper'. Die meiden staan op (6 stuks) en beginnen handjes te schudden! Opnieuw te "gillen" en handjes te schudden en handjes te schudden en... handjes te schudden! Totslot ook nog een foto om het geheel af te maken. We hebben nog net geen handtekeningen uitgedeeld! Dat was echt lachuh zeg!

Even onder onderonsjes voor alle ergo's...
We waren nog net niet "Goeroe Kielhofner" maar we leken een goeie tweede!

Motorbike?
Na de beroving in Laos hadden we afgesproken motorbikes te weren. Het zou alleen maar onheil brengen, waren we van overtuigd. Maar goed, in een land als Vietnam waar de taxi een motorbike is, wordt het je toch wel moeilijk gemaakt om er niet achter te springen. En, daar hadden ze ons.

Goed. Dan ga je je afvragen Hoe? ze alle bagage mee gaan nemen. Waar installeren we die grote backpack? Voorop? Achterop? Horizontaal? Verticaal? Waar gaat de driver zitten? Waar gaan wij zitten?
Het bleek al snel dat dit routine werk is voor deze lui en binnen no-time had alles z'n plekje. Er was zelfs nog ruimte overgelaten om achter op te springen, wow!
Helmpje op, niet met je voeten in je slippers de uitlaat gebruiken als voetensteuntje, dan komt alles goed! Rijden maar, 70 km verder tot het volgende dorp.

Op de ferrie... Hoezo moeilijk doen over één backpack installeren op een motorbike?

We moeten eerlijk zeggen dat het in het begin enigzins spannend was om elkaar niet uit het oog te verliezen. We passen tenslotte met alle bagage niet op één motorbike! Daarnaast was het één van de mooiste ritten die we gemaakt hebben; over smalle wegen, langs het water, gesierd met prachtig groen, over bruggen, met ferries naar de overkant van de rivier, uit het toerisme en in de dagelijkse realiteit van de vietnamese burger... Geweldig!

Sinsdien verplaatsen we ons dus per motorbike tot aan de grens met Cambodja. Heerlijk, die wind door je haren!

Hoi An, My Son

Mekong Delta, Cu Chi tunnels

Vinh Long, At the market

Long Xuyen

Chau Doc

Zonsondergang Sam Mountain

"Gehaaid" Vietnam

2007-03-01T06:13:00.000Z

Bordercrossing
Het bleek een behoorlijke struggle te zijn om de grens tussen Laos en Vietnam over te steken, aangezien we midden in het "Tet-festival" zaten (Vietnamees Nieuwjaar). Gelukkig bevonden we ons in een groep van 12 personen waardoor de Vietnamese burger eerder geneigd was ons te helpen (ze konden er immers veel geld mee verdienen...!)

Uiteindelijk een man bereid gevonden om zijn laadbak vol te laden... Het vergde enig organisatie talent om 12 grote backpacks, 12 daypacks, 12 touristen en 4 lokale burgers met hun balen rijst, op een menselijke manier achterin te krijgen!

Betrapt!
Na op de markt een heerlijke watermeloen te hebben gekocht, zijn we op een stoepje in de zon gaan zitten om 'm op te smullen! Ik had mijn eigen zakmes al in de aanslag om de meloen te halveren. Maris wilde haar zakmes gaan halen om haar helft in stukken te snijden en op te eten. Een geïrriteerde Maris kwam terug zonder zakmes, kon ze niet vinden. Vreemd. Ik had het mes diezelfde ochtend nog gebruikt en in de toilettas terug gestopt, waar die al maanden in zit. Dat wist ik zeker. Nogmaals samen gezocht, toilettas omgekeerd, maar géén zakmes. Raar verhaal.

Opa, especial para ti... ,Opa, quieres Melon?' Unbeso Anne x

Was er iemand in onze kamer geweest? Jazeker! De pedaalemmer zag er 'geleegd' uit. Wij naar beneden, personeel opgezocht, om verhaal te halen. 'Verhaal halen' bleek zo makkelijk nog niet, ze spraken geen woord Engels. OK, dan maar een toneelstukje opvoeren! Eerst ik, toen Maris, maar de strekking van het verhaal werd ze niet echt duidelijk. Ze dachten dat we de oude pedaalemmer met afval terug wilden in onze kamer. ,Jaaa, lekker logisch?!' Ze keken ons ook erg "appelig" aan.

Ik werd hier aardig geïrriteerd van maar Maris gaf 't energie! Ze liet het er niet bij zitten en het volgende gebeurde:
Maris naar beneden. De schoonmaakster heeft ze van thuis terug laten komen naar het Guesthouse (well done!). Deze vrouw heeft ze heel duidelijk gemaakt dat er 's ochtends nog twee zakmessen waren en 's middags nog maar één. Dus, dat iemand bij het verwisselen van de pedaalemmer het zakmes gestolen heeft. De vrouw bleef in alle hevigheid ontkennen dat zij er iets mee te maken had. Zoiets zou zij nooooooooooiiiiiit doen! Als "bewijs" ging ze de oude pedaalemmer halen met ons afval erin en gebaarde dat we 'm moesten doorzoeken. Dat het verdwenen zakmes daar niet in zou zitten, wisten we al lang.

Er werd steeds harder geroepen en de toneelstukjes werden keer op keer opnieuw opgevoerd. Om de druk te verhogen had Maris het woord dief opgezocht en op papier geschreven met de waarde van het zakmes erbij in Vietnamese Dong. Er ontstond een schrikreactie. Mooi. Echter, mevrouw bleef ontkennen. Volgende dreigactie: we zouden de politie inschakelen. Ook deze vertaling hadden we op papier geschreven. Weer een schrikreactie, maar deze was 'Echt'.

Mevrouw liep onze kamer uit, naar haar kantoortje en kwam weer terug om ons te melden dat ze ging bellen(?). Nog geen halve minuut later stond ze in onze kamer met de verwisselde pedaalemmer met ons afval in haar hand. Met een smerig gebaar wees ze naar Maris dat ze 'm moest doorzoeken. Het zakmes zat daar echt niet in, aangezien we deze al doorzocht hadden.
Het zou toch wel heel toevallig èn een hele smerige vuile streek zijn als ze in de tussentijd ons zakmes uit haar kantoortje heeft opgehaald, deze in ons afval heeft verstopt, om ons te doen laten denken dat we het zelf gedaan hadden, O Wee...
En jawel hoor, daar was het zakmes, tussen het afval. Ongelooflijk... wat een wijf...!

Achteraf kwamen vele puzzelstukjes bijeen:

Mevrouw reageerde raar en nerveus toen ze zag dat we een watermeloen hadden gekocht (zij wist natuurlijk ook dat we een mes nodig hadden om 'm aan te snijden)

We moesten ineens hals-over-kop betalen omdat de bus, waarvan zij aanvankelijk gezegd had dat die om 13.00u zou vertrekkende volgende dag, toch om 07.00u 's ochtends al zou gaan (?)

Totslot viel Maris op dat ze aan haar sleutelbos een klein zwitsers zakmesje had hangen ('a real collector').

Leuke bijkomstigheid!
Wij dachten dat mevrouw de manager van de toko was, zo deftig als ze erbij liep. Multifunctioneel, zo'n job èn zo'n mes... Gelukkig is het mes weer in the pocket, OUR pocket!

Waar voor je geld
Gearriveerd in het idillische Ha Long Bay, hebben we direct een boottrip geregeld. Natuur die te mooi is om waar te zijn!

Nadat ons uitgelgd was wat we zouden gaan zien, hoelang de trip zou duren en hoe laat we 's ochtends klaar moesten staan, hadden we geen vragen meer. Alles was helder! De volgende ochtend stonden we om 07.15 paraat; klaar om opgehaald te worden. Maar, geen vervoer te bekennen wat ons naar de baai zou brengen. Na drie kwartier te hebben gewacht, we hadden al het vermoeden dat er iets niet helemaal goed was gegaan, werden met een prive taxi naar de boot gebracht! Dat was niet alles. We kregen ook een prive boot! Er was ons verteld dat we deel uit zouden maken van een groep van 15 personen... OK, de trip kon beginnen! Heerlijk, 4 uurtjes vertoeven op het water om de wonderschone natuur in je op te nemen, Wow!

Nog geen twee uur later...

Anne: , Kijk, weer een nieuwe rotspartij die uit het water steekt. Ze hebben er zelfs hotels op gebouwd!'
Maris: ,Da's geen nieuwe rotspartij, volgens mij gaan we op de kade af'
Anne: ,Nee joh, we zouden vier uur gaan varen, we zijn pas twee uur verder'
Maris: ,An, niet zo naïef...'
Anne: ,Nou, dat kan toch niet? Dan gaan we geld terug halen, dit is wel heel makkelijk verdiend'

Na een stevige discussie op de kade te hebben gevoerd, hebben we één derde van het geld terug gekregen. Van 'afzet praktijken' worden we aardig assertief!

"Even" een ticket kopen
(Vertaling TO: Ticket Office)

Anne: ,Two tickets to Sapa, please'
TO: ,No tickets here, there' (en wijst naar de bus)
Anne: Nooo, not there, here. This is the ticket office'
TO: ,No' (en wijst opnieuw naar de bus, enigzins geïrriteerd)
Anne: (vraag aan de driver die op me af komt lopen) ,Ticket to Sapa, how much?'
Driver: ,50.000 vnd per person'
Anne: ,Noooooo, you come with me... Look, 26.000 vnd per person' (staat er op een groot bord). Ik loop weer terug naar het ticket office. ,I want two tickets to Sapa, please'
TO: ,No ticket'
Anne: ,Yes ticket'
TO: ,No ticket to Sapa'
Anne: ,Yes ticket to Sapa, 52.000 vnd for two'
TO: (druk bezig met het zoeken van het ticketboekje naar Sapa en doet alsof hij het niet kan vinden...)
Anne: ,I know the ticketbook is in there' (en ik wijs naar de la in het bureau)
TO: ,No, no ticket'
Anne: ,Yes, you have tickets' (en ik leg 52.000 vnd voor zijn neus neer)
TO: (opeens heeft hij het ticketboekje gevonden)
Anne: ,Yeah, you see, you have the tickets'
TO: (met een nors gezicht en behoorlijk geïrriteerd krijg ik twee bus tickets)
Anne: ,Thank you'
TO: ,you go now'

(Ze proberen je altijd een ticket in de bus te verkopen omdat ze je dan kunnen dwingen twee keer de prijs te betalen... Stelletje Afzetters!)

Ha Noi

het buikje, en daarmee de functie van de achterpoten, wordt doorgesneden zodat ze niet "te hard" kunnen wegkruipen van het bordje.

Dien Bien Phu

Lai Chau

Sapa

Etnic Minority Village in Sapa Vallei

Lau, we lopen je dagelijks tegen het lijf!

Na enig onderzoek blijkt 'Lau', 'Vietnamese Hotpot' te betekenen! Lachuh! )

Noord Laos

2007-02-14T10:32:00.000Z

Meedenken?
Met onze noodpaspoorten en de nieuwe visacards in onze pocket wilden we eindelijk Vientiane in ruilen voor het verre Noorden.

Uit alle zekerheid gaven we onze tas met alle waardevolle spullen iedere avond aan de eigenaar mee naar huis die hij vervolgens ook weer iedere ochtend keurig mee terug nam naar het Guesthouse.
We hadden de "fliebel die 's avonds het Guesthouse bewaakte" duidelijk verteld dat we de volgende ochtend om 06.30 wilde vertrekken naar het busstation. Dus: of onze tas er dan ook kon zijn. Dat was geen probleem. De chauffeur moest iemand al heel vroeg naar het vliegveld brengen en zou op de terugweg bij de eigenaar de tas gaan ophalen. De tas zou om 06.00 uur in het Guesthouse zijn. En dat klopte...
De tas stond op de achterbank van de auto. Auto op slot. Chauffeur naar huis. Moe van het vroege opstaan... Slapen.
Wij hebben 1,5 uur wachtend en starend door de autoruit naar onze tas gekeken. Een gratis taxirit 'afgedwongen' naar het busstation en gelukkig op het nippertje onze bus gehaald!
Erop aanspreken had geen zin. Er werd vriendelijk gelachen en ons gemeld: ,your bag is here!'
Meedenken? Nee, dat was de opdracht toch niet. Die luidde: ,de tas moet om 06.00 hier zijn!'

,Let's go Zipping!'
Na twee weken "verloren" te hebben met al het geregel na de beroving, werd het weer tijd voor iets leuks! We waren getipt over de Gibbon Experience: overnachten in een boomhut, 50 meter boven de grond, via kabels jezelf verplaatsen over enorme valleien... Nou, dat zagen we wel zitten!
Dat betekende eerst even het een en ander uitzoeken aangezien alle info die we er al over hadden en in de Lonely Planet was geschreven, gejat was!
Na het telefoonnummer achterhaald te hebben, bleken we geen contact te kunnen krijgen. Een continue faxtoon was het resultaat. Raar. Dan de website proberen. "Error on page"... Raar. Na een aantal dagen van contact proberen te zoeken, hadden we de moed opgegeven. We zijn voor 36 uur in een bus gestapt naar het Noorden en we zouden wel zien of het ging lukken.

Eindelijk aangekomen in Houay Xai gunden we onszelf nauwelijks de tijd om de tassen te droppen in het Guesthouse want we moesten en zouden de office van de Gibbon Experience zien te bereiken voor sluitingstijd... Jawel, gelukt!
Helemaal in de boeken met info verdiept, zaten we met twee stralende koppies onszelf te verkneuteren met het idee dat we dit allemaal mee gingen maken... althans, dat dachten we...
Nadat we het boek doorgespit hadden, leek het ons handig even te vragen of we de volgende dag al met een trip mee konden.
,Morgen?', antwoorde het meisje achter de desk... Noooo!, the first possibility is on the 21st of february... Het was die dag pas de 7de dus hier constateerde we een probleempje!

Het kon toch niet waar zijn dat we 36 uur in een bus hadden gezeten, speciaal voor deze trip, om te horen te krijgen dat er geen plek voor ons was? Het meisje gaf aan dat we onszelf op een reservelijst konden zetten, er waren altijd mensen die op het laatste nippertje niet mee gingen. Zo lekker rustig als onze namen op de reservelijst stonden, zo ONrustig was het in ons lijf en hoofd. We wilden ECHT mee! We hadden dat "takke-eind" niet voor niks afgelegd. Na al twee weken van ellende hadden we dit niet verdiend, vonden we.

Het was dus wachten tot de volgende ochtend. We moesten om 08.00 uur maar met tas en al bij de office verschijnen en dan zouden we horen of er plek was. Ik was er naartoe gegaan en Maris was nog in het Guesthouse, tassen aan het pakken. Toen het meisje mij het verlossende antwoord bracht dat we mee mochten, wist ik niet hoe hard en hoe blij ik terug moest rennen naar mijn Marisje! Half dansend door de straat met een glimlach die van oor tot oor reikte en een hart wat van blijdschap bijna uit de kom sprong, vloog ik hardstappend de trap op om Maris om haar nek te springen! ,We mogen mee!' JOEHOE!!!

Toeval bestaat niet? Het lot bepaalt?
Had het een reden dat we telefonisch geen contact konden krijgen? Was het met een reden dat de website ons geen toegang bood? Als we wel contact hadden gekregen, hadden we geweten dat er geen plek was geweest en waren we niet afgereisd naar het Noorden. Hadden we deze trip dus niet meegemaakt. Maar goed dat contact opnemen niet altijd positief is...

De Gibbon Experience is een nonprofit-organisatie die onafhankelijk is en die geheel gerund wordt door de locale bevolking (onder supervisie van een Fransman die het heeft opgezet).
Er zijn inmiddels vijf boomhutten gebouwd, in vijf verschillende "dorpen". Ieder dorp heeft de zorg over zijn boomhut. De activiteit speelt zich af in de jungle van het Bokeo Nature Reserve, wat het thuisfront is van de Gibbons (apen).
Het is een gebied wat 200.000 voetbalvelden groot is. De boomhutten zijn tussen de 50 en 60 meter hoog gebouwd. Er zijn kabels gespannen om je te kunnen verplaatsen. Je "zipt" jezelf vast aan de kabel middels een carabine (je hebt een 'klimbroekgordel' aan) en zo zwier je als een Gibbon naar de overkant van een vallei!

Je maaltijden worden door de gidsen "naar je toe gezipt"
Douchen doe je in de buitenlucht
Je 'uitwerpselen' hoor je 50 meter naar beneden kelderen
Dit wordt vervolgens door je "boomhut-zwijn" heerlijk genuttigd
Alle etensresten mag je over boord gooien als je klaar bent. Ook hier kijkt het zwijn erg naar uit!

Meer woorden om uit te leggen hoe gaaf en hoe uniek het was, zijn moeilijk te vinden. Laten de foto's je doen verwonderen en geniet met ons mee!

hoezo, hééééééérlijk wakker worden...?

Kayakken in Vang Vieng

Twee vrouwen in één kayak tussen allemaal mannen: ,Show No Fear!'

Eerste 'white water rapid':

Gids: ,Come and have a look first, it can be dangerous'
Anne: ,Maris, wil je hier geen foto van?'
Maris: ,Nee, van zo'n stroompje?'
Anne: ,'t kolkt best wel hoor!'
Maris: ,Ik laat onze tas met de camera erin niet in de boot liggen, die geef ik aan de gids mee'
Anne: ,Waarom? In zo'n "stroompje" slaan we toch niet om?'
Maris: ,Neeee, maar je weet maar nooit'
Anne: ,Kom op, in de boot. Vind het best wel spannend eigenlijk...'
Maris: ,Nee joh, dat doen we effe! Goed rechts houden zoals de gids zei...'

Een minuut later komen we proestend en snakkend naar adem onder de kayak vandaan. De gids had nog zo gezegd: ,niet te ver naar links, da's gevaarlijk'... Maar te ver naar rechts was ook niet handig...!

Geniet nog even verder...

Vientiane

In het Guesthouse: na 2 weken op dezelfde plek... ga je werk zoeken...

Buddha park

Vang Vieng, kijkersvraag!
Waar zijn we in hemelsnaam mee bezig???

A: wereldrecord paalzitten overtreffen
B: hoe meer zielen, hoe meer vreugd
C: ,als jij het niet doet... dan doe ik het ook niet'
D: boegbeeld: Laosiaanse mentaliteit & efficiency
E: geduld is een schone zaak
F: ,hoe lang duurt die pauze ook al weer?'

Kruis het goede antwoord aan!

Luang Prabang

Phonsavan, Plain of Jars

Sam Neua

Laatste nieuws

2007-01-30T09:50:00.000Z

We leven nog!
Na een vermoeiende week zijn we weer redelijk op de rails. De noodpaspoorten hebben we in Bangkok opgehaald en de creditcards worden (door een heel lief vriendinnetje!) doorgestuurd naar Laos. Dat is het belangrijkste.
Met ons?
Gaat beter! Af en toe nog een dipje maar daar dippen we met elkaar snel weer uit! De zon schijnt nogsteeds en we voelen 'm absoluut branden!
En jullie?
We willen alle lieve mensen enorm bedanken voor alle lieve woordjes die onze kant zijn opgestuurd. Heeft ons hart doen verwarmen!

PS. Scrol even verder naar beneden, daar staat een nieuw verhaal met foto's van Zuid Laos, toen we nog rustig aan het genieten waren!

Een van de tien geboden: gij zult niet stelen

2007-01-25T11:38:00.000Z

Gij zult niet stelen?
Om maar meteen met de deur in huis te vallen... we zijn bestolen en zijn alle belangrijke documenten en pasjes kwijt geraakt. Met ons is verder alles OK, we zijn niet gewond.

Even vooraan beginnen.
We zijn op maandagmorgen, vroeg vertrokken van het zuidelijkste puntje Laos naar Vientiane, de hoofdstad. Maandagavond konden we met de nachtbus naar Vientiane. Het is inmiddels dinsdag geworden en gingen op zoek naar een slaapplaats. Na ongeveer tien afwijzingen gehad te hebben, alles was vol, hadden we bij de elfde "geluk". Ze hadden een kamer die rond 12.00 uur vrij kwam. Het was echter pas 07.00 uur 's ochtends en moesten dus lang wachten. We konden al onze spullen achter laten, echter niet achter slot en grendel. We besloten op pad te gaan en al onze belangrijke spullen mee te nemen ("want alles wat we bij ons hebben is veilig"). Dit was de eerste keer in drie maanden dat we dat deden. Normaal blijft alles achter in het Hostel. Fietsen gehuurd en op pad gegaan en de tas voor in het mandje gelegd.

Toen gebeurde het volgende:
Twee mannen op een motorbike reden mij klem waardoor ik in mijn handremmen moest knijpen om niet te vallen. Op dat zelfde moment, pakt de man achterop de motorbike onze tas uit het mandje en rijden er snel mee vandoor. Maris en ik konden alleen maar schreeuwen en met onze handen naar ons hoofd grijpen. We kunnen niet in woorden omschrijven wat dit met je doet.
Alles wat belangrijk was, zat erin: beide paspoorten, creditcards, bankpasjes, veel cash geld, beide mobiele telefoons, vliegticket, lonely planet, alles... En dat zie je dan voor je neus wegrijden, geen woorden voor...
Op weg terug naar het Hostel, geshockeerd en geirriteerd van het geen er gebeurd was, naderen we een kruising. Ik wil rechtdoor en een auto wil rechtsaf slaan. Ik moest vol op de rem om niet onder de auto te belanden en kneep daarbij door mijn remkabel heen. Vervolgens trapt Maris de ketting van haar fiets af en valt bijna van haar fiets. Gelukkig zijn we beide niet gewond maar het scheelde niet veel...

Inmiddels:
De tranen zijn gedroogd maar het gevoel van ongeloof is er nogsteeds. Alsof het had moeten gebeuren.
Alle kleding zat in de was, hadden daardoor beide een broek aan zonder broekzakken waar normaal gesproken de portomonaie en een mobiele telefoon in zit.
Zoals eerder gezegd, we nemen anders nooit deze spullen mee, blijft altijd achter in Hostel of aanwezige kluis.
We hadden net een groot bedrag cash geld gehaald bij de bank omdat er in Laos geen ATM's zijn en weinig banken waar je geld kan halen. Dit geld zat keurig verdeeld in beide buideltasjes (wat normaal in het Hostel is).
We hadden nog lang nagedacht of we deze spullen allemaal mee zouden nemen of dat we het maar van een van beide zouden doen.
Toen we de fiets gingen huren, vroegen ze om een identiteitsbewijs achter te laten zoals je paspoort. Wij wilden voor het huren van een fiets geen paspoort achter laten, hadden we nog nergens hoeven doen en vonden we een beetje eng. Uiteindelijk heeft Maris haar identity-student-card gegegeven.
Bovenal, we zijn altijd super voorzichtig geweest, hebben gebudgeteerd gereisd en hebben altijd alles verspreid bewaard aan belangrijke documenten, behalve die dag.

Huidige stand van zaken:
Op dit moment zijn we het een en ander aan het regelen of is reeds geregeld:
We hebben wat cash geld van de bank gekregen.
Paspoorten moeten we nog gaan afhalen in Bangkok.
We hebben een "exit formulier" via de Franse Ambassade gekregen om het land te kunnen verlaten.
We moeten nog een visum regelen voor Thailand, om het land in te mogen.
Er worden nieuwe creditcards opgestuurd zodat we weer geld kunnen opnemen.

Hoe is het met ons?
Moe. Heel moe, zowel geestelijk als lichamelijk. Gelukkig is niemand gewond en hebben we elkaar nog! Geen zorgen dus, we zijn een sterk en goed team samen!
We houden jullie op de hoogte.

Zuid Laos

2007-01-16T11:11:00.000Z

Illegale border crossing?
Op weg naar de grens van Thailand met Laos, zaten we in een mysterieus busje met nog zes lokale burgers. Het was 03.00 uur 's ochtends toen we voor het immigratiekantoor van Thailand waren afgezet. Deze ging echter pas om 06.00 uur open. Wij dachten dat we gezellig met het hele busje ergens een kopje koffie zouden gaan drinken maar dat pakte anders uit!
Wij werden uit het busje gezet, waarna dit zelfde busje een paar meter door reed naar de rand van een bos. Dit bos konden wij op oogafstand zien liggen. De zes mensen die over waren liepen met elkaar erg nerveus te doen. De een begon te roepen naar de ander, er werd op en neer gerend, aan elkaar getrokken, gebaard dat ze haast moesten maken... En dat waren wij allemaal aan het volgen... Op een gegeven moment komt het busje terug. Busje leeg? Ja, busje leeg!
Die mensen zijn waarschijnlijk illegaal de grens overgesnoept, door een vaag en stikdonker bos, waar op ze geschoten werd en waar slangen zitten, verteld de vrouw van de koffieshop ons!
Aangezien wij gewoon een visum hadden en het leuker(!) vonden om legaal de grens over te steken, waren we door de bestuurder naar een koffieshop gebracht. Wij vroegen ons af welke koffieshop er in hemelsnaam om 03.00 uur 's nachts open was... Jawel, een vader met dochter zaten daar gezellig, in de berm, met z'n tweetjes zichzelf te verwarmen boven een haardvuurtje! Dat was de "koffieshop"!! Drie uur lang hebben wij ons ook verwarmd aan het haardvuur totdat de immigratiedienst open ging.
Zo keurig als we waren uitgecheckt in Thailand, zo keurig wilden we inchecken in Laos maar we konden de grens niet over (hadden we toch illegaal door het bos moeten vluchten...!) Ze waren de sleutel van het hek kwijt! Lachen zeg! Nadat de sleutel gevonden was, mochten we lopend de grens over, leuke ervaring!

Bolaven Plateau

Even dineren
Zitten we 's avonds in een restaurantje, gebeurt het volgende:
Anne: , weet jij al waar je trek in hebt?'
Maris: ,ja, ik neem de green papapya salad en de springrolls'
Anne: ,ik weet t ook, dus kunnen we bestellen'
Maris: , zooooo, die salade is chili' M'n bek staat in brand!'
Anne: , wil je een hapje van mij?'
Maris: , oohhh jemig, echt niet normaal', nee, ik moet wat anders'

Nadat de man die onze bestelling had opgenomen, het tussentijds zweten, puffen, uitblazen, hand-wapper-gebaren voor je mond maken, had geobserveerd, gebeurde het volgende:

Anne: , ahhhh, kijk nou, hij komt een bordje sla brengen'
Maris: , sla, sla? wat moet ik met sla?
Anne: , dat haalt de hitte uit je mond misschien weg?'
Maris: , suiker, ik wil suiker'
Anne: , suiker?'
Maris:, even het woord suiker opzoeken in Lao, ah, gevonden (denk ik...)'
Anne: , welk woord heb jij opgezocht?' De ober komt een glas lauwe icetea brengen!'
Maris: , oh nee!'
Anne: , wat zit er in dit ding?'
Maris: , oh, dat zijn servetten, denk ik'
Anne: , huh, in zo'n ding?'
Maris: ,ja, in zo'n ding. Maar eh, ik kan dit echt niet eten hoor', waar zijn mijn springrolls trouwens, hoop wel dat ze vegetarisch zijn...?'

In de tussentijd komt onze buurvrouw uit het hostel vragen wat in het Lao 'hard gekookt ei' is. Dat wilden wij de dag ervoor ook weten en hadden haar gezegd dat ze gewoon naar haar horloge moest wijzen en dan duidelijk zeggen : 5 MINUTEN!

Anne: , ah, kijk nou, hij komt je een nieuw bord green papaya salad brengen, ah, wat lief!'
Maris: , ja, dit is beter'
Anne: , in dit ding kunnen toch geen servetten zitten, die staan daar. Even kijken... Kijk nou... sticky rice!!!'

De ober gebaard dat je dat samen moet eten met je salad! dat had de chili gedempt, ha, ha!'

De sticky rice was inmiddels aardig afgekoeld en niet echt lekker meer...

Anne: , oh, kijk, je springrolls, zooooo 16 stuks!!!' Jij hebt wel honger he?!'
Maris: , probeer er ook even een'
Anne: , jak! er zit vlees in'
Maris: , ook dat nog'

In de tussentijd komt de buurvrouw weer binnen gelopen:
,Dat van dat horloge he, en aanwijzen en duidelijk zeggen: 5 minuten, dat heeft me geen 2 hard gekookte eieren opgeleverd maar 5 eieren en ze zijn allemaal zacht gekookt!!!'

Je kan je wel voorstellen dat we ons kapot gelachen hebben! Dat krijg je ervan als je het "ruige, onverkende Oosten" gaat verkennen. De Lao spreekt zo goed als geen engels en wij zijn blijkbaar ook niet sterk in gebarentaal!

Sekong

Champasak, aan de Mekong

Wat Phu

Maris, laat je haar maar groeien!
Daar zitten we dan, op een van de 4000 duizend eilanden in Zuid Laos! Als je paradijs op aard wil zien moet je hier naartoe komen!
Lekker geinstalleerd in ons hutje, hadden we ons naar onze veranda met hangmat begeven om even uit te puffen. Na zo'n lange reis vonden we dat er wel even een zoen vanaf kon... dus ik gaf Maris een zoen... op de veranda...
Niet veel later kwam de eigenaar naar ons toe en zegt:

Eigenaar: ,you, Madam and you, visitor?' (en hij wijst naar ons)
Anne: ,no, she's no visitor, we're are staying here together'
Eigenaar: ,you, Madam, and you visitor?' (en wijst opnieuw naar ons)
Anne: ,no, no visitor!'
Eigenaar: you, Sir? (en hij wijst naar Maris...)
Anne: ,Oh Maris, hij denkt dat je een man bent! Ik dacht dat hij zei "visitor"!!
Eigenaar: Sir? No Sir?

Maris staat op, trekt haar strak-om-het-lijf-zittende-shirtje nog strakker naar beneden waardoor haar borsten goed te zien zijn en zegt: , Sir? I don't think so!'

De eigenaar begint te proesten van het lachen en hield niet meer op! De drie dagen dat wij in zijn Bamboo-hutje vertoefd hebben heeft hij Maris aangesproken met 'Sir'!!!

Na enig besef bij ons viel het kwartje, dat de eigenaar ons waarschijnlijk heeft zien 'zoenen!' En zoenen doen natuurlijk een MAN en een VROUW! Guess: who is who?!!

Si Phan Don > 4000 thousand Islands

Bijtanken in Bangkok

2007-01-11T10:50:00.000Z

Na 2,5 maand wat alternatiever te hebben geleefd, werd het tijd voor een beetje comfort! In het 'westerse Bangkok' hebben we ons huishouden kunnen reorganiseren:
de was laten doen, dit keer door een wasmachine, toiletartikelen aangevuld, geld omwisselen, visa regelen, fototoestel laten schoonmaken (Nee Martijn, geen vlek op de lens maar op de sensor...!), de afgevallen kilo's er weer bij eten (lekker joh die Mac, Burger King, Falafel, springrolls en banana/ chocolat pancakes!).

Dan gooien we daar deze week nog bovenop:
Een massage, een thai bokstraining, fietsen door het oh-zo-drukke-Bangkok, naar de film, bijwonen van bokswedstrijden in het Lumphini stadion en bij-communiceren met behulp van internet en webloggen.
Wij hebben ons kostelijk vermaakt dus!

Sparringspartner gezocht!
Ja, Spaans temperament heeft een uitlaatklep nodig! Dit gaat nog een staartje krijgen in Nederland. Dus... wie biedt zich aan...?

Vanochtend, donderdag 11 jan. zijn we in Laos aangekomen! Weer een nieuw avontuur!

Myanmar met terugwerkende kracht

2007-01-04T11:48:00.001Z

Daar zijn we weer! Myanmar overleefd en een aantal kilo's lichter!
We zijn inmiddels gearriveerd in Bangkok en alle internetmogelijkheden liggen weer voor onze voeten.
PS. Enkele foto's van India waren niet aangekomen maar zijn inmiddels wel geplaatst. Scrol dus even naar beneden om een blik te werpen! Martijn, dankie, dankie!

Dit geeft ons allereerst de mogelijkheid om jullie allemaal een warm, liefdevol en gezond Nieuwjaar te wensen!
Geniet met volle teugen en doe datgene waar een verlangen naar uit gaat'

Para Espana:
Para todos un feliz ano nuevo con mucha salud! Nosotras lo estamos pasando muy bien. Esperamos que vosotros tambien estais bien. Un beso muy grande!

Hier onze eigen kerst/ nieuwjaarskaart met lokale kerstbomen!

Daarnaast maken we ook graag van de gelegenheid gebruik om alle lieverds te bedanken voor alle kerstwensen die onze kant op zijn gestuurd. Super lief!

Op de emmer
In Bago, een doorreis stadje als je van de hoofdstad Yangon af komt, hebben we de hotelkamer na 4 dagen ziek op bed te hebben gelegen, wel van binnen en van buiten gezien. Eerst werd Maris gevloerd en daarna was het mijn beurt. Overgeven, behoorlijke diaree (het had geen kleur meer en liep er als water uit) en flinke koorts. We hadden een kamer zonder badkamer dus voor elke diaree-aanval was het rennen naar het toilet. Helaas was de afstand soms net te groot waardoor... Ja, dat was lang geleden dat dat ons beide was overkomen...!
Ik had ergens een emmer in een badkamer zien staan en dat als draagbaar toilet meegenomen naar onze kamer. Het probleem van net te laat het toilet bereiken was daarmee opgelost maar de rand van de emmer in je billen hebben staan kreeg je er voor terug! Tevens moesten we iedere keer met die poepemmer over de gang rennen om hem snel in het toilet te legen en te voorkomen dat de stank zich door de hele gang zou verspreiden. Dit hebben we een dag volgehouden totdat we er beide verdrietig van werden. ,Waar waren we in hemelsnaam mee bezig?' 'Waarom poepen we op een emmer?' We hebben geen geldprobleem!
Inderdaad, we hebben de kamer verruild voor een met badkamer! Wat een verademing was dat zeg!

Een klein wereldje
En zo ontmoeten we Leonie en Frans. Nadat we in Bago samen 4 dagen ziek op bed hadden vertoefd, voelden we ons weer enigzins op conditie komen om een activiteit te ondernemen. Samen met Leonie en Frans hebben we een dagtrip gemaakt naar de Golden Rock. De busjes die je in de buurt van de Golden Rock dropten, werden goed vol gepropt!

Je kent dat wel, van het ene onderwerp val je in het andere, totdat we bij het verhaal van haar collega waren beland. Leonie vertelde dat haar collega ook samenwoonde met haar vriendin en nu zwanger was van hun tweede kind. Vervolgens kwam er een leuke beschrijving van karakters van beide!

En zo ontmoeten we Edwin en Johan. Een stel wat zat te wachten op de nachtbus. Wij ook. Ook deze keer raakten we in gesprek en al snel werd duidelijk dat Edwin zijn zus en vriendin zwanger waren van hun tweede kind. Weer volgde een komische beschrijving van beide karakters!

Onze nachtbus was gearriveerd, waarmee we afscheid namen van Edwin en Johan. Zij zaten in een andere bus naar dezelfde bestemming. De avond vorderde en Maris dacht het licht te hebben gezien! ,'t zou toch wel heel toevallig zijn als de collega van Leonie de zus van Edwin zou zijn...' Gezien de karaktereschrijvingen, de woonplaats en de werkplek zou het best kunnen kloppen!
Aangekomen in Mandalay bleken Edwin en Johan in hetzelfde guesthouse als wij te zitten. Leonie en Frans bleken in het hotel om de hoek te logeren! En wij... ja, wij konden niet wachten om een etentje te organiseren om de puzzelstukjes bij elkaar te laten komen. Vol van enthousiasme bleek de puzzel te kloppen!!! We hebben de avond in volle verwondering vertoefd, ongelooflijk! En Maris, ja, die is goed in luisteren en linken leggen!

Strandsessie
Op een uurtje lopen van ons eigen strand zou een "Bounty strand" op ons liggen wachten. Dat wilden we graag zien en hadden ons mandje gevuld om er een middag te kunnen vertoeven. Al wandelend in bikini bereikten we inderdaad een idillisch stuk strand waar geen hond lag, zwom of voorbij kwam lopen. We waren helemaal alleen, althans, dat dachten we...

Het fototoestel was uit de mand gehaald en hadden de grootste lol om allerlei grappige foto's die we aan het schieten waren: op onze buik liggend op het strand waar het water over ons heel kon spoelen.

Bij het terugtrekken van de zee bleef het halve strand achter in je bikini!!! Na een foto of vijf waren we beide ernstig met zand gevuld dat we ons gingen schoonspoelen in zee. Dat ging toch een beetje moeizaam; niet al het zand wilde op alle plekken goed verdwijnen. Maris kwam op het idee om alles gewoon uit te trekken en dan de zee in te lopen. Even in je blootje badderen, er was tenslotte toch niemand!
Dat vond ik een helder idee en trok in al mijn enthousiuasme de bikini van mijn lijf en maakte een bloot-vreugde-dansje op het strand met luid gezang! Maris keek nog wat rond door de lens van het fototoestel en spotte ineens een huisje! MET MENSEN!!

Even een "cultuur-noot": de Burmesen die wij op het strand gezien hadden, waren zeer preuts en jong en oud duikt met alle kleding die ze aan hadden, de zee in (lange broeken, soms met jassen aan!)

Nou, dan hoop ik dat de mensen in het enige aanwezige huisje aan die betreffende baai 'genoten' hebben!?! Wij zeker wel!

Goal!
Het 'Grand Royal 2006' werd voor het eerst in Myanmar, in Mandalay, gespeeld. Een voetbaltoernooi waar we als bijna de enige toeristen en vrouwen (!) tussen de lokale bevolking mee zaten te juichen!
Het heette een voetbaltoernooi maar van voetballen was weinig sprake. De plek waar zich de bal bevond, bevonden zich ook alle spelers. Lekker professioneel en primitief! Het was het duel tussen spelers van Indonesie en Malysia onder 23 jaar. Toen de bal de goal van Malysia naderde, dacht een speler van Malysia de bal wel even uit de goal te koppen...! Deze gast verdween met de bal in de hoek van de goal!

En zo professioneel als de goal is opgezet, zo professioneel werd deze ook gemaakt! De wedstrijd ging verder terwijl de goal in duigen lag. Een man of acht die naast de kant van het veld stonden, werden met een stuk touw en een hamer naar de plek des onheils gestuurd om de goal recht te zetten! Het was echt een komisch gezicht!

Wat ook een apart gezicht was, was het het hele leger uitgerukt was om ons een veilig gevoel te geven voor het geval er iets zou gebeuren. De 'oorlog' die zou kunnen ontstaan, die win je wel op teenslippers en een glaasje water voor de dorst!

En toen was het Kerst
In een zon die 28 graden schijnt, zou je een warm kerstgevoel kunnen hebben...
Om het gemis van familieleden een beetje te compenseren, hebben we ons verwarmd met vele kaarsjes op ons balkon! Op eerste kerstdag hebben we eerst samen met Edwin en Johan geborreld op onze veranda en een lekker flesje rode wijn genuttigd, waarna we gezellig uit eten zijn geweest!

Opeens komen er "twee kaarsjes aanlopen" en met een schelle stem werd er in vol enthousiasme, op de melody van 'happy birthday to you', 'Merry christmas to Holland' gezongen! Het was de receptionist die ons er zo gezellig bij vond zitten en ook graag zijn lichtje met ons wilde delen en ons een schaaltje nootjes bracht! Echt lief!

Bier!
Na 8 jaar is het me dan eindelijk gelukt! Mijn wijn-drinkende-vriendin is overgestapt op bier!!! Natuurlijk is dit voortgekomen uit gebrek aan beter (wijn was niet te krijgen). Ik was in het begin erg blij dat we eindelijk een keer samen een biertje konden drinken, echter... Ieder biertje wat ik nu bestel moet worden gedeeld! Heb ik dat!!!

PS. Jen en JW: we nemen jullie bierbijdrage rijkelijk tot ons en genieten met volle teugen!!

I have a boyfriend!
Relaxed even op de fiets door Bago om het een en ander te bekijken. Bij een enorm grote liggende buddha, staat Maris even te praten met een Burmees. Waar ze vandaan komt, welk hotel ze verblijft, je kent dat wel.
'S avonds, we liggen al op bed, wordt er op de deur geklopt; de receptionist.

Receptionist: ,Miss, telephone for you'
Maris: ,Telephone? Huh?'
Receptionist: ,It's your boyfriend'
Maris: ,My boyfriend...?!?'

Maris: , Hello'
Su: ,It's me Su, do you remember me?'
Maris: ,Yes, I remember you'
Su: , I wanna see you'
Maris: , See me?'
Su: ,Yes, see you, tonight'
Maris: ,Tonight? I was already in bed'
Su: ,Doesn't matter, can I come, just 5 minutes?'
Maris: ,No, not 5 minutes, I think it's OK like this, I'm going to bed'
Su: ,I can't come?'
Maris: ,No!'
Su: ,Tomorrow?'
Maris: ,No, it's Ok like this'
Su: ,Then I don't see you anymore'
Maris: ,No, you don't see me anymore, goodnight!'
Su: , aaaahhhh... I realy can't come?'
Maris: ,Goodnight!'
Su: ,5 minutes'
Maris: , Goodnight!'
Su: ,Not see you?'
Maris: ,Bye now!"
Su: ,Ok, bye and goodnight'

Verdere foto-samenvatting van Myanmar!

Yangon, Shwedagon Paya

Bago

Inle Lake

Inle Lake, Markt

Inle Lake, Day trekking

Inwa

Sagain, Sagain Hill

Amarapura, U Bein Bridge

Mingun

Bagan

Chauntha beach

Foto's Het Noorden

2006-12-03T13:46:00.000Z

Extra verwennerij!

Goedmakertje:

Amritsar:

Dharamsala:

Srinagar:

The Holy city

2006-12-03T12:14:00.000Z

Varanasi
Na een ellendige treinreis die de ene dag om 15.00 uur was begonnen en de volgende dag pas om 14.00 uur eindigde, waren we totalloss. In de trein moesten we een plekje creeeren tussen de kabels en de ventilatoren. Wat hebben we weer heerlijk "geslapen" in de sleeperclass!

Varanasi, een plek waar ik persoonlijk enorm naar uit gekeken heb. Waarom? Vanwege vele indrukwekkende rituelen die er plaatsvinden en die ver mijn mijn belevingswereld af staan. Even wat info.
Varanasi is gelegen aan de heilige Ganges rivier. De belangrijkste noot is te weten dat er mensen publiekelijk worden verbrand en hun as in de rivier wordt gegooid. In dit zelfde water wassen zich dagelijks honderden mensen, doen zij hun gebeden, wordt kleding gewassen en gebruiken ze het als drinkwater.

Misschien leuk om te weten: in 100ml Ganges water zitten 1,5 miljoen bacterieën. In water wat 'gezond' is om je in te wassen moet minder zitten dan 500 bacterieën!

Wij hebben verschillende 'crematies' vanaf een bankje zitten aanschouwen. Het is moeilijk te omschrijven wat het met je doet. Het verloopt heel waardig en je voelt overal respect hangen in de lucht. Er wordt geen lol getrapt, het gewone leven gaat eigenlijk gewoon door. Er is geen triestheid, althans, ik heb het niet gevoeld en ik ben behoorlijk gevoelig voor dat soort dingen(!).
Een jongeman heeft ons het ritueel uitgelegd, het blijkt alsvolgt te gaan:
Er wordt van bamboo een stretcher gemaakt waar het lijk op vast gebonden wordt. Het wordt door mannelijke familieleden gedragen, vrouwen zijn niet toegestaan bij de crematie (te veel emotie). De dode wordt met de stretcher in het water gelegd, het hoofd wordt vrijgemaakt en de mond geopend. Alle familieleden brengen wat heilig water in de mond van de overledene. Intussen wordt de brandstapel gebouwd. De dode wordt daarop gelegd en bedekt met nog wat hout. Een familielid of vriend "offert zich" aan de overledene en scheert al het haar op zijn lichaam, één plukje haar blijft achter op het hoofd staan. Deze persoon kleedt zich in witte kledij en steekt het vuur aan. Met een bos riet in zijn hand, wat inmiddels is aangestoken, loopt hij 5 rondes om de dode (wegens de 5 elementen als lucht, water, aarde, vuur en spirit). Het vuur is aan en de crematie is begonnen. Het duurt ongeveer 3 a 4 uur om een lichaam te verbranden. Alle aanwezige familieleden/ vrienden blijven wachten totdat het ritueel voltooid is.

Wat andere gegevens:
Er wordt 360 kg hout gebruikt om een lichaam te cremeren.
Er zijn 6 groepen mensen die niet gecremeerd worden: zwangere vrouwen, kinderen onder de 12 jaar, Holy-men, mensen de gebeten zijn door een slang, mensen die lepra hebben of "small pocks". De crematie is bedoeld om je weer 'pure' te maken en dat zijn bovenstaande groepen dus al. Deze mensen worden of in een laken gewikkeld en verzwaard met stenen in de Ganges gegooid, of er wordt een houten kist gebruikt.
Een crematie kost ongeveer 4000 rupees (65 euro). Als je dit niet kan betalen, wordt je in een crematorium verbrand. Dit kost 500 rupees (10 euro) en duurt 20 minuten.

In de kist zit een Holy-men en wordt halverwege de Ganges in het water gegooid
Zo, nu zijn jullie ook weer iets wijzer over de rituelen van Varanasi!

Tabla
Naast het beleven van tradities aan de Ganges hebben we onszelf verwend met een typisch Indiaas muziekstrument, de Tabla!

Het zijn twee trommels die je tegelijkertijd bespeeld. Om niet zomaar dit instrument te kopen en er verder niks vanaf te weten, hebben we les genomen. Een echte 'tabla-goeroe' heeft ons de kneepjes van het vak bijgebracht! We kwamen er al snel achter dat het echt een instrument voor ons was! De eerste noten die we leerden heetten: Kut en Gay!!! Na drie ochtenden les zijn we al redelijk ervaren in het tonen-uit-de-trommels-toveren.
We kregen een uitnodiging om een concenrt van onze goeroe bij te wonen. Samen met een citar-speler en een man met een fluit, mochten we anderhalf uur genieten van Indiase glorie!

Helaas hebben we de dag daarna de tabla per boot naar huis moeten verzenden. We missen kracht om het hele pakket al die maanden met ons mee te zeulen! Erg jammer!

Het verzenden was ook nog een verhaal apart! Let op, An heeft een 'bord kenau gegeten'!

Vooruit met die knol

2006-12-03T11:15:00.000Z

Voorval één
Zulke dierenvrienden als we zijn, hebben we te paard de Himalaya verkend! Twee opgetuigde knollen stonden keurig voor de deur te wachten. Na onszelf in de stijgbeugels omhoog gehesen te hebben, kon de rit beginnen. We gingen een brug over. Redelijk brede brug met één gat erin. Hier hoef je helemaal geen last van te hebben want ruimte genoeg om er omheen te lopen. Maris haar knol deed een poging IN het gat te stappen. Ik heb mijn vriendinnetje nog nooit zo hard aan de teugels zien trekken en schreeuwen tegelijk dat het beest moest stoppen! Aangezien die knol geen Nederlands verstaat, kwam de eigenaar van het paard aangesneld om het beesie af te remmen. Keurig op tijd stond hij stil, met zijn koppie naar beneden door het gat van de brug te loeren! Maris boos en wilde van het paard af, gooide de teugels naarvoren en zei tegen de eigenaar dat ze niets meer deed en hij met de teugels in zijn hand met Maris erop veder moest lopen! Jawel, het Spaanse temperament is zeker nog wel aanwezig, heerlijk! Dat was voorval één!

Voorval twee
OK, de brug hadden we gehad. Nog lichtelijk geïrriteerd gebeurde het volgende:
Ik probeerde Maris een beetje op haar gemak te krijgen, op die knol, dus ging gezellig naast haar rijden. Mijn paard voelde ook de behoefte om een knuffel uit te delen en "beet" Maris haar paard in zijn nek! Opnieuw geschreeuw en paniek!
Maris: ,hij beet me in mijn knie'
Anne: ,Nee joh, was gewoon een kusje'
Maris: ,Hou je bek, ik stap af'
Anne: ,Je stapt helemaal niet af, er is niks aan de hand'
Maris: ,Hou 'm tegen, ik ga echt lopen en terug naar het huisje, je gaat maar alleen de bergen in op die K.T knol'
Anne: ,Je blijft gewoon zitten en ik zal achter je blijven rijden, niks aan de hand'
Maris: ,mmnn'
Anne: ,goed zo meissie!'

Wow
De rust was wedergekeerd en Maris zat nogsteeds op het paard! Wat een knapperd he! De weg veranderde in een bospad en door een ruig rotsgebied vervolgde de weg zich naar boven. Al hobbelend genoten we van de prachtomgeving en de zonnestralen die tussen de vele bomen af en toe ons gezicht bereikten. De hoogte nam toe, de kou dus ook. Enigzins verkleumd kwamen we op een enorme groene weide terecht. Wow! Met een kopje chai thee onszelf op temperatuur gebracht!

Temidden van alle besneeuwde bergtoppen en in de volle zon, stonden we daar... Genieten! Daar heb ik geen woorden voor, dat moet je zien en voelen.

De overige dagen hebben we gewandeld. Overweldigende uitzichten, kabbelende beekjes, vriendelijke mensen, schattige bouwvallige dorpjes, wat kunnen we nog meer zeggen?

Moeder natuur valt in deze schoonheid niet te verwoorden. Dat moet je zelf beleven!
Het huisje was een verademing om in thuis te komen. Een gaskachel die ons verwarmde, maaltijden die voor de kachel, zittend op de grond werden geserveerd, een kopje thee, en een kruik voordat we naar bed gingen!

Zes heerlijke actieve dagen waarin we frisse en schone lucht hebben ingeruild voor alle zwarte stoffige snotneuzen van Rajastan!

Even nog wat mooie plaatjes!

Pauze!

2006-12-03T11:03:00.000Z

Lieve allemaal!
We zitten onze laatste uurtjes India te vertoeven in Kalkutta. Maandag 4 december vliegen we naar Burma! Om jullie niet ongerust te maken: in Burma is er nauwelijks tot geen internetmogelijkheid. Jullie zullen dus via de weblog niets van ons horen.
Het eerst volgende bericht zal zijn vanuit Thailand. Op 3 januari arriveren we in Bangkok!
Met ons gaat het verder prima! Alle diaree is door de wc gespoeld en we staan weer op twee stevige benen! De eerste belevenis van de Himalaya komt eraan en de foto's zijn ook verstuurd!
Hele dikke zoenen van ons beide voor iedereen!

,We made it!'

2006-12-03T10:30:00.000Z

Op weg naar...
Wat een route zeg! Er was ons gemeld dat het een autorit zou zijn van 8 a 10 uur naar de plek van bestemming. OK, we zijn inmiddels gewend aan de vele uren in de bus, dus dit gingen we ook wel overleven.
'S ochtends om 05.00 uur vertrokken richting Palhagam, een dorpje in de Himalaya. Er is maar één weg die daar naartoe leidt. Een smalle weg met aan de ene kant enorme rotsgebergten en aan de andere zijde direct de afgrond. De weg is zo gemaakt dat twee auto's elkaar kunnen passeren, maar daar houdt het dan ook mee op. Na al 8 uur in de auto vertoefd te hebben, ging zich een soort file vormen. Onze chauffeur Ayop, reedt tegen het verkeer in, langs de file, om zich vooraan te kunnen installeren. Van 13.00 uur werd het 14.00 uur, werd het 15.00 uur en werd het 16.00 uur. Jawel, 3 uur staan wachten omdat er door de vele regenval rotsstenen en modder naar beneden kwamen zeilen. De modder blokkeerde de weg en die rotsstenen wil je liever ook niet op je dak van je auto. Wachten dus. Op het vrachtverkeer wat de zooi ging opruimen.
Ayop, onze eigen Shumacher, ging twee kopjes chai thee halen. We hadden het koud gekregen van het wachten. Op het moment dat Ayop terug kwam met de thee, gebeurde er iets ongelooflijks!
Een herrie van mensen geschreeuw! Ik keek door de vooruit naar buiten en daar kwam een horde mensen als gekken onze richting opgehold. Het leek wel of er lava van een berg naar beneden kwam en iedereen vluchtte voor zijn leven. De chai thee die ik in mijn handen geduwd had gekregen, moest ik uit het raam gooien! ,What's happening?', luidde het vanuit onze kant. Daar kwam het verlossende antwoord: ,It's open, the way, the way is open!' Wat een comotie, echt hilarisch!!!
We stonden vooraan in de file en waren dus als eerste weg! Maar hiermee waren we er nog niet. Nog geen half uur later stonden we weer stil, nu op de plek des onheils. Te wachten, te wachten en te wachten. De regen, regende nog en de rotsstenen kwamen ook nog naar beneden. De modder had door de regenval enorme plassen water achter gelaten en de weg zat vol kuilen. Eén grote petazzie dus.

Na weer een klein uur wachten gebeurde het volgende:
Op de plek des onheils stond niets. Aan het begin en eind van het gevaarlijke stuk stond vrachtverkeer wat de rotzooi aan het opruimen was en vele militairen. Enkele waaghalzen gingen ons voor om het gevaarlijke stuk weg te trotseren. Het was een overbrugging van ongeveer 200 meter.
Wij gingen ook... Maris met haar koppie naar de rotsstenen gericht, ik met mijn blik de afgrond in, Gulan (gids) hardop biddend en Ayop zeer geconcentreerd op de weg zodat we niet wegslipten en/of vast kwamen te zitten. De eerste woorden van Ayop toen we veilig de overkant bereikt hadden: ,my hart was realy going 'boem boem, boem boem'!!! Zo blij hebben vier mensen nog niet eerder met elkaar in de auto een vreugdedansje gedaan! ,We made it!'
De rit die uiteindelijk om 21.15 uur eindigde was wel de beloning waard: een idillisch hutje aan een rivier, met eigen balkon, te midden tussen sneeuwbergtoppen, stond in onze eigen huiskamer een warme gaskachel op ons te wachten met een kopje thee en koekjes! Totslot een hete douche en een "bediende" die ons twee warme bedkruikjes kwam brengen! Welterusten!

Himalaya!

2006-11-21T10:31:00.000Z

wat een view!
We hebben het Noorden bereikt. De Himalaya lacht ons toe! Te midden van deze prachtige bergen worden we 's ochtends wakker. Slaan we de gordijnen open, openen we de deuren van ons balkon en daar ligt een mega view voor onze neus! Wie had dat durven dromen, zo mooi!
Vanuit het hotel hebben we een trekking geregeld. We gaan 6 dagen de Himalaya verkennen met een gids en wij saampies! Onderweg zullen we verwend worden met watervallen, hotsprings, paardrijden, gletsers, prachtige uitzichten etc. Volgende week een daadwerkelijk verslag van alle indrukken...

Buddisme
De Dalai Lama woont in het dorpje waar we al drie dagen verblijven: Dharamsala/ McLeod Ganj. Hij is ook aanwezig op dit moment alleen speelt hij voor ons verstoppertje!
We hebben zijn tempel bezocht. Het voelt heel vredelievend om er rond te lopen. Rust. Heel veel rust. En monniken, veel monniken. In rode kleden gewikkeld en een kaal geschoren koppie. Ze kijken met een open en geinteresseerde blik de wereld in. Ze lijken zich om niets druk te maken. Ze bidden. Een aantal keren per dag. Ze brengen de handen bijeen, maken een gebaar boven het hoofd, voor het hoofd en voor het hart. Buigen dan door de knieen en strijken met hun gehele lichaam neer op een houtenplank en tikken m et hun hoofd de grond aan. Dan staan ze weer op en herhalen dit ritueel een keer op vijftig. Daar zitten wij dan met enige verwondering naar te kijken. Indrukwekkend? Het oogt als heel puur leven. Jij, met jezelf. Pure concentratie. Proberen te leven met medeleven, waardering en respect. 'Doe goed en je ontvangt goed'.

kijk naar jezelf!

2006-11-18T13:52:00.000Z

Staren
Ongelooflijk, die Indiers! We hadden net een busreis van 7 uur achter de rug en moesten wachten op de aansluitende trein van die middag. Dat betekende 5 uur wachten... We zaten op een bankje onszelf wat te vermaken met lezen en muziek luisteren. Opeens kwam een Indier wat aan ons vragen (je weet wel, de bekende vragen: what's your name, from which country, where you going etc.). Maris was zo beleefd antwoord te geven. Binnen no-time stond het hele perron om ons heen! Ik denk wel een man of 40!!! Je voelt je net even de president die een speech houdt!

Toen de trein eindelijk was gearriveerd speelde zich hetzelfde show-spel af. We hadden een plekje uitgezocht waar we de aankomende 12 uur probeerden vol te houden (op van die kei harde banken...!) Een jonge gast kwam ons plekje 'versieren'. Zijn ogen waren continu op ons gericht. Je gaat je er ongemakkelijk van voelen tot op de irritatiegrens af. Op een gegeven moment was hij druk in de weer met zijn mobiele telefoon. Niet veel later had hij blijkbaar zijn vrienden opgetrommeld om mee te komen staren! Met z'n drieen op een rijtje, lekker naar ons kijken! Ja, je moet 'iets doen' als je je verveelt!
Tussendoor kwamen ook nog wat "mannen" (mannen verkleed als vrouwen in sari's met een veel te dikke laag make-up...)ons wat geld afhandig maken. Dat we niks wilden geven stootte ze tegen het verkeerde been en gingen er zelfs aggressief van kijken. Die gast die bij ons zat heeft ze uiteindelijk weggestuurd. Poeh...! Diezelfde "mannen" kwamen continu langs onze coupe gelopen waar Maris en ik een beetje zenuwachtig van werden. We durfden onzen ogen niet dicht te doen bij het vallen van de nacht. Wie weet worden we wel beroofd... Het was geen afgesloten coupe, iedereen kan overal bij als je niet oplet. Ik heb mijn ogenleden op een gegeven moment toch laten zakken en mijn hoofd verstopt onder de dekens (dan wordt staren toch een stuk minder interessant!)en Maris heeft gewaakt! Wat een schatje he?! Ijskleumend stapten we 12 uur later de trein uit met dezelfde bagage waarmee we de trein ingestapt zijn. Well done Marisje!!!

Als toetje van reis, alsof we nog niet totalloss waren van dat gereis, we waren tenslotte al 23 uur onderweg... konden we geen hotel vinden! Alles was vol! Toen we na 1 uur zoeken chagerijnig werden en super koud hadden, zijn we accoord gegaan met een veel te duur hotel. Totslot wilde de rikshaw-driver ons ook nog even een mouw aan naaien. Nou, daar had ik dus best nog energie voor over om flink de discussie aan te gaan! Heb hem betaald waar hij het niet mee eens was en ben het hotel ingelopen. ,Hallo, ben malle pietje niet!'

Parkwandeling
Na het bezoeken van de Gouden Tempel in Amritsar, echt prachtig, wilde we de drukte ontspringen en een wandeling door het park maken. Een mooi rustgevend park wat is opgezet nadat 2000 Indiers zijn gesneuveld bij de gevechten om India te bevrijden van de Britse troepen. Na een rondje gelopen te hebben zijn we even op het gras gaan zitten. Samen even rustig zitten. NOT! Touristen zijn blijkbaar zo interessant dat het hele park om ons heen kwam zitten!

(Foto nr. 40 Maris met fam in het park )

Maris kreeg ook nog een klein hummeltje in haar handen gestopt, stond d'r goed trouwens! Een lol dat die Indiers hebben! We pikken er de helft niet van mee want bijna alles verloopt in het Hindi. Het is wel super leuk om al die blije koppies naar je te zien kijken en men lacht je de hele tijd toe (of uit...?!?)

Zand, zand en nog eens zand!

2006-11-13T11:49:00.000Z

Zand, zand, zand!
We kregen van de eigenaar van de guesthouse (onze allerliefste vrouwelijke vriend...!) de uitnodiging om mee te gaan naar de woestijn, naar zijn familie. Zijn vriend, de vrijwilliger en een lief klein knulletje mocht ook mee; om te poetsen...

Met z'n vijven in een minibus met alle backpacks en overige bagage, lekker op elkaar gepropt naar zijn oom en tante! Het grootste deel hebben we over verharde wegen kunnen afleggen, behalve het laatste stukje. We moesten door het losse zand ons huis zien te bereiken. Govind, de eigenaar van de guesthouse en de bestuurder van de minibus, was ervan overtuigd dat hij gas moest geven want anders kwamen we vast te zitten. Maar... gas geven terwijl je een bocht om gaat, rijdend door los zand: dat gaat slingeren! De bus wist zich nog net overreind te houden en Maris en ik stonden echt doodangst uit dat we zouden kantelen. Alle zakjes met groenten en fruit wat we onderweg op een marktje gekocht hadden, lagen door de hele bus verspreid. Wij blij dat we 2 minuten later levend op de plek van bestemming de bus uit konde stappen!

Kasteel
Oogverblindend mooi! We stonden voor een soort huis, een ruïne, ONS huis! Er was al ruim 1,5 jaar niemand geweest dus we moesten eerst met z'n allen aan de schoonmaak! Met rieten bezempjes werd al het zand bij elkaar geveegd, alle matrassen en kleden werden uitgeklopt (je raakt niet uitgeklopt, de hele woestijn heeft zich in één matras verzameld!). Het toilet werd door Govind gezellig aangekleed met kaarsjes, wierook en flesjes parfum! Je bent h.m. of je bent h.m.!

Daarna mochten we een dak uitkiezen waar we wilden slapen! Er waren wel plaatsen binnen maar in een woestijn wil je onder de sterrenhemel slapen natuurlijk! In de tussentijd dat wij ons "kasteeltje" hadden opgeknapt, hadden de kinderen uit de omliggende hutjes zich verzameld in onze deuropening! Inderdaad Lau, ze zijn kampioen staren!!!
Met enkele kinderen (omdat het neefjes van zijn neefjes van zijn neefjes waren... Alle mensen in een woestijn zijn blijkbaar 'familie' van elkaar!?!) gingen mee naar het hutje om te eten.
Ja, dat is echt geweldig! Zo mooi! Heel back to basic, maar meer heb je eigenlijk ook niet nodig. De hutjes zijn gemaakt van takken en uitwerpselen van koeien. Het is allemaal harstikke schoon en op de grond heeft mama de binnenplaats versierd met een mooie grond schildering.

Wehebben zijn tante vergezeld in de keuken: twee haardvuurtjes waar een metalen schaal boven hangt waar het eten op wordt bereidt. Mama zit er op haar hurken naast (Indiers kunnen heel goed op hun hurken zitten zonder kramp te krijgen) en rolt de bolletjes deeg uit tot lekkere chapati's (pannenkoekjes).

Op de binnenplaats is een grond kleed uitgerold waar allemaal kleine gekleurde houten bankjes staan; onze tafels! Op je knieen erachter en eten maar! We hadden flessen water nodig om onze monden af te blussen. Jemig, die chili's hè! Tijdens de maaltijd werd uitgebreid de rum, wiskey, bier en wijn verdeeld. We hebben er een hele gezellige avond op na gehouden, rondom een haardvuur.

Paradise
Toen, toen mochten we naar bed... Ja, indrukwekkend om onder zo'n mooie sterrenhemel te slapen. De maan kwam voorzichtig te voorschijn en wij lekker opgerold onder dekens, lekker dicht tegen elkaar aangekropen, al genietend van al die sterren die naar ons lagen te kijken!
Iets om nooit te vergeten.

Camels
De volgende ochtend stonden de 3 mooiste van kamelen van de woestijn voor ons klaar om bereden te worden.

Leuke manier van opstappen trouwens. Als het beest wil gaan staan, strekt ie eerst zijn achterpoten. Als je niet goed vast houdt aan de beugel voor je, lig je meteen weer beneden! Een ritje van 2 uur is trouwens lang genoeg. Dat gehobbel! De eigenaar van mijn kameel wilde het beest laten rennen maar dat heb ik weten te voorkomen. Ik ben al eens van een paard gevallen en die was iets minder hoog dan een kameel...!

Jaisalmer
Inmiddels zitten we in Jaisalmer. Een idilisch dorpje midden in de woestijn. Het was een leuk idee om fietsen te huren en 'by bike' de omgeving te verkennen. Fietsverhuur was geen probleem zei de lonely planet. Na 3 keer het dorp doorgelopen te hebben, tegen de irritatiegrens aan... kwamen we inderdaad bij een mannetje wat enkele fietsen voor zijn shop had staan. Als we even wilden wachten ging hij twee fietsen 'regelen'. Hoezo? Ze stonden voor zijn neus?!?
Ok, wij eerst even ontbeten waarna we terug zijn gelopen om onze fietsen op te halen. Vervolgens haalt hij twee fietsen te voorschijn die daar ook al stonden voordat we gingen lunchen?!? Lang leven India!
Door al die smalle straatjes, al koeiend passerend i.p.v aanrijdend want dan heb je echt een probleem, vonden we het na 1,5 uur fietsen wel weer mooi geweest. Morgen nog een dagje relaxen en dan vertrekken we richting het Noorden, naar de bergen!
(foto An op fiets, nr. 678)

Nog even wat plaatjes...

Foto's deel 2

2006-11-11T12:04:00.000Z

Blogspot deed wat moeilijk, dus ik heb de foto's moeten verdelen. Hier deel 2, eronder staat deel 1.

Wat zou hij zien door z'n lens?

Relaxen gebeurt ook: Maris bij het zwembad

En Anne verwerkt de opgedane indrukken in een lounge-hoekje.

De eerste foto's!!

2006-11-11T11:21:00.000Z

Op de foto met onze nieuwe familie

Man in traditionele kledij

Met z'n viertjes bij de Taj Mahal

Is het druk in India? Welnee!

Kleurrijke vrouwen

The rainbow

2006-11-10T09:14:00.000Z

Lieve allemaal,
Wat een reacties zeg! Overweldigend! Keep it that way!

Bollywood
Wat in India echt een aanrader is, is om naar een "Bollywood film" te gaan. Nou, dat hebben we geweten! Maris vroeg gaandeweg de film aan mij of het klopte dat ze de taal niet kon verstaan. Ik stikte nog niet niet in mijn eigen lach!! Wat is mijn vriendin toch een 'malloot' op z'n tijd. Ze had gelijk, het was inderdaad niet te volgen want het was Hindi!
Zitten we twee weken in India, moet ik haar nog het verschil uitleggen tussen Hindi en Engels...?!?

Boink, knal, stoot, buts, AU!
De busreis haddden we dit keer zelf geregeld i.pv. de eigenaar van het hotel. De volgende ochtend om 7.00 uur zou de bus vertrekken. Het was een stukje lopen en het werd aangeraden om met een rikshaw te gaan. Oke, wij een rikshaw geregeld. De volgende ochtend stond er een mannetje met een houten kar op 4 wielen op ons te wachten! Deze karren werden gedurende de dag volgeladen met groenten en fruit om aan de straatkant te verkopen en nu was het onze taxi! We vonden het sneu om er ook nog op te gaan zitten dus we hebben er alleen onze tassen op gelegd. Er zaten ook geen draaibare wielen onder dus als je een bocht om moest, moet je de kar optillen. Die man zou door zijn rug gaan als we er op waren gaan zitten! Die Indiers bestaan toch al alleen maar uit een ruggegraat...!

We waren er lekker vroeg en konden nog kiezen waar te gaan zitten. We gingen voor de plaatsen helemaal achterin de bus want daar was de meeste beenruimte. Het was trouwens niet de bus die ze ons op het plaatje hadden laten zien maar gewoon een local bus.
Alle mensen die gaandeweg instapten, want de bus stopt daar waar er mensen langs de kant staan... gingen allemaal voorin zitten. We hadden heel snel begrepen waarom dat was!
T.r.ng zeg! Je knalde werkelijk de bus uit van dat gehobbel. De bus reed reed met een sneltreinvaart over een grind/keien pad en bedacht geen vaart te minderen bij hobbels en gaten in de weg. We kwamen zelfs met onze billen los van de zitting!!! Het is dat de bus een hoog plafond had want anders had je een hersenschudding gehad! Werkelijk... we werden er misselijk van! Bij de eerst volgende stop hebben we plaatsen geswitched om van ons links en rechtsdraaiend melkzuur af te komen! 6,5 uur later hadden we Jodpuhr bereikt. Mijn hemel, wat een reis!

"Rainbow city"
We zitten inmiddels in Jodpuhr, the blue city. We hebben een prachtig Ford bekeken. Hoog boven op een berg gelegen met een prachtig uitzicht over Jodpuhr. Alle huizen zijn blauw geschilderd wat een waanzinnig mooi effect heeft als de zon erop schijnt.

We zitten in een heel sfeervol hostel in Jodpuhr, rijkelijk gekleurd met allerlei sari's aan de muren en overal kleine lounge hoekjes en banken, versierd met kussens. Een plek om bij te komen van alle opgedane indrukken.
Het hostel wordt gerund door een homo in hart en nieren! We raakte met hem in gesprek en hij vertelde dat het kleine hummeltje wat in het hostel rond liep, zijn zoon is en hij bleek getrouwd te zijn! Maris en ik reageerden erg verbaasd en dat had hij gezien. Zijn antwoord luidde: ,I know, what you know, but in India it works different'.
We hebben met hem uitgebreid gesproken over homosexualiteit in India. Mannen kunnen er niet openlijk voor uitkomen. 'Homo's bestaan niet in India'. De familie heeft een hoge prioriteit en zonen dienen te trouwen en kinderen te krijgen. Ze dienen man te worden en hun verantwoordelijkheid te dragen. Er is geen andere weg, ondanks dat je andere gevoelens zou hebben. Als men er achter komt dat je homosexueel bent, draai je de gevangenis in voor 7 jaar, wordt je uit de familie verstoten of ze maken een einde aan je leven. Als je dat weet, wat voor keuze heb je dan? Erg gecompliceerd.
Het was wel prettig en interessant om het met hem daarover gehad te hebben. Je leert dingen beter begrijpen (voor zover je je in de situatie kan verplaatsen). We zijn 's avonds met hem en de vrijwilliger van het hostel uit eten geweest en als 'cooling down' hebben we enkele kleden en kussens naar het dak van het hostel gesjouwd om even na te chillen met kaarslicht en wierook!

Hopelijk kunnen we het binnenkort goedmaken door wat foto's te publiceren. Het is ons weer niet zelf gelukt! Martijn, maak je borst maar nat!

Apen, Koeien, Eten!

2006-11-06T14:54:00.000Z

,I'm the owner of the cow!'
Op weg naar de Taj Mahal kwamen we een koe tegen, versierd met een oranje bloemenkrans om zijn nek. Maris zag haar kans schoon om er een foto van te maken, totdat een Indiër dit door had en kwam melden: ,I'm the owner of this cow, give me 5 roepies!'.
We moesten kei hard lachen en riepen in koor terug: ,we're the owners too!'

Apenplaag
Zitten we rustig op het terras, worden we bruut gestoord door een irritante aap. Deze is alles behalve mensenschuw. De aap valt eerst een klein kind aan om zich vervolgens vast te klampen aan een been van een man en niet meer los te laten. Hij liet agressief zijn bek vol tanden zien. Maris per acuut in de stress en wilde de bus weer in! Inmiddels was de aap met stokslagen los geslagen van het been van de man en richting bus vertrokken. Maris durfde de bus niet meer in!
'S avonds tijdens het eten op een dakterras, dachten we aap-vrij te zijn. NOT! Ik sprong ineens van mijn stoel omhoog en schreeuwde het dakterras bij elkaar! Op de rand van de muur waar onze tafel tegenaan stond, verscheen weer zo'n beest. De koffie die ik besteld had en inmiddels was gebracht, moest ik van Maris noodgedwongen beneden, binnen opdrinken!
,No rooftop restaurants anymore!'

,I'm the menu'
Lekker hoor, vegetarisch eten... zeker wanneer je de ober niet verstaat als hij de menukaart hardop uit het blotehoofd voordraagt. An vraagt nogmaals om de menukaart, waarop hij antwoord: ,I'm the menu!'
We snapten werkelijk niet van wat hij in het Hindi in een ADHD-tempo eruit gooide. Er volgde een uitnodiging voor een keukenbezoek. Alle potten en pannen gingen open en er werd in hetzelfde tempo uitgelegd wat wat was. Wij: , Ahaaah! This is what you mean?!?'
We hebben op al zijn voorstellen "ja" geknikt en kregen voor een weeshuis eten op tafel. De rekening was het toetje van de verrassing!

We zitten inmiddels in Pushkar, een bedevaartsoord. We hebben het zwemmen in 'the holy lake' maar overgeslagen en vanaf de kant alle rituelen bekeken. Erg indrukwekkend.
Tot nu toe voelt het reizen heel relaxed! We doen alles op ons gemakkie!
India valt ons nog hartstikke mee naar aanleiding van alle verhalen die we gehoord hebben. India is kleurrijk en 'geurrijk'! We vinden het erg jammer dat we niet zelf foto's op de weblog kunnen zetten. Maris heeft al vele prachtige plaatjes geschoten... De capaciteit van computers hier valt ernstig tegen. We zullen de foto's per mail naar Martijn sturen die ze vervolgens op de weblog zal zetten (ja toch, lieve lieve lieve Martijn...?!?).

Lieve vrienden van ons!
We willen nog even zeggen dat we al jullie reacties echt fantastisch vinden! Het geeft een glimlach op ons gezicht om jullie verhalen te lezen en je weer even 'dichtbij' te voelen!

Totslot.
Als echte vrouwen hebben we natuurlijk al geshopt! We zien er inmiddels onherkenbaar aantrekkelijk uit! Binnenkort enkele foto's...

Op de foto!

2006-11-02T05:56:00.000Z

Here we are!

Verwondering:
Je moet echt om 06.00 klaar staan want de bus vertrekt om 06.30 uur. Anderhalfuur later stonden we nog vooraan in de straat. Let wel! We zaten inmiddels IN de bus i.p.v. erbuiten.
Wij blij dat we eindelijk reden, gaan we eerst nog tanken!! Lang leve de efficientie!! ha, ha!

Populair:
Ook wij, als echte touristen, hebben de Taj Mahal bezocht. Dit is echter al de tweede attractie waarbij WIJ de attractie voor de Indiërs zijn. Ze herkenden ons vast uit de meest recente Bollywood-film.

Ontwikkeling:
Dit is al de derde keer dat we iets proberen te schrijven maar het internet werkt niet mee (goh, wat een verrassing). Foto's op de weblog zetten, trekt tie niet!

Verder gaat hier alles goed! Het weer is hier heerlijk. Nog steeds geen diaree. De thalis smaken nog prima. Morgen vertrekken we van Agra naar Jaipur.

Hoe is het bij jullie?

Delhi, here we are!

2006-10-30T11:05:00.001Z

Lieve allemaal!
Allereerst even dit:
Het heeft Maris en mij enorm verwarmd, de manier van afscheid nemen, dat we er emotioneel een soort van "dichtklapten". We hebben alle emotie rijkelijk laten vloeien in het vliegtuig en op de hotelkamer. Het is niet in woorden uit te drukken wat jullie aanwezigheid en gedachten voor ons betekenen. We zijn er sprakeloos van...

Jawel, we zitten in Delhi!!!
- met goede connecties skip je de lange wachtrij van ongeveer 100 wachtende, vermoeide mensen bij de douane
- Als het stoplicht op rood staat, is het toch groen en groen is ook groen
- Een tweebaans autoweg, betekend op elke baan twee auto's, dus lekker knus met zijn vieren naast elkaar rijden
- het afdingen is al begonnen
- "24 hours hot shower"... de eerste koude douche is reeds in the pocket!
- and ,NOOOOOO... we're NOT from Germany, Denmark, France, we're from HOLLAND'
- nog geen diaree en al een lekkere 'lassi' gedronken!

Zo, een kleine update van de eerste 24 uur Delhi!

Ze zijn weg!!!

2006-10-29T13:30:00.000Z

Jawel, om 11.14 uur waren ze weg bij de gate, Maris en Anne zijn echt op weg naar Azië! Eerste stop New Delhi, volgende stops: nog geen idee. We lezen het wel, via dit weblog. Maar voorlopig zitten ze nog in de lucht te wennen aan het idee dat ze ons pas over 7 maanden weer zien.

Gaan we echt zo lang weg?

Ondanks (of misschien wel dankzij, het was tenslotte een langere nacht) de omschakeling naar wintertijd waren er zowaar mensen op tijd naar Schiphol gekomen om afscheid te nemen (of om zeker te weten dat ze vertrokken, dat laten we even in het midden).

Zijn ze nou echt weg?

Ze zijn echt weg. Doei, tot mei!!

Vanwege de kosten van internet vanuit het vliegtuig begrijpen jullie dat deze post niet door Maris en Anne zelf geschreven is. Maar wees niet bang, vanaf nu zullen wij spookbloggers ons alleen op verzoek weer laten zien.

Afscheidsfeestje!

2006-10-22T20:59:00.000Z

Lieve allemaal!

Wat hebben we dankzij jullie ontzettend mogen genieten op ons afscheidsfeestje! Dank voor jullie intense lieve woorden. Het doet ons goed jullie om ons heen te zien en te voelen.
Ook iedereen op het werk, die aandacht heeft besteed aan ons afscheid, dankie, dankie, erg lief!

Laatste loodjes!!

2006-10-17T17:12:00.000Z

Anne heeft vandaag de knalpijp onder onze rode saxo aan gort gereden.
Stadsverwarming Rotterdam werkt overal, behalve in onze woning.
Maris doet miskoop t.a.v. berg/reisschoenen.

Anne is d'r ' toekomstige trouwring' verloren.......dus een aanzoek wordt em al niet!!!

Onze voorbereidingen verlopen gelukkig voorspoedig.......!!!

Wie is wie van the Dutchies!!

2006-09-10T13:06:00.000Z

Ben nog even aan het uitproberen......altijd handig!!

Anne?Niet Maris?

Maris?Niet Anne?

We zijn nog thuis!!!

2006-09-10T11:57:00.000Z

Lieve vrienden, familie en belangstellenden!

Alvast even een kennismaking met the two dutchies going Asia.
Momenteel zitten wij nog lekker thuis.......maar dat duurt niet lang meer.Tussen het werken en alle andere leuke dingen door, zijn we toch alvast bezig met de voorbereidingen voor onze reis.

Het creeren van een leuke weblog, waarbij ieder die dat leuk vindt onze reis kan volgen, hoort natuurlijk ook bij de voorbereidingen.

Wat ons heel erg leuk lijkt is, dat ieder die daar behoefte aan heeft, zo nu en dan een berichtje achterlaat. Wij zullen namelijk ook erg geinteresseerd blijven in wat in Nederland gebeurt.